Dalfsen’s Plat: Vaste verkering

Dalfsen’s Plat: Vaste verkering

Meer as vievenvievtig jaor elene, hè-k haar veur ut eerste echt eziene. Veur die tied hà-k à wei-s aanderen met haar zien anpappen, mar toen…zo mar iniens, kree-k ut zölf op de heupen, smoorverliefd waar ik.

 

Toch was ik nao die aldereerste keer echt letterlijk spi-jzat van haar, ik gunge wärkelijk aover mien nekke. En toch…, ut was mar een steugie toen kon ik met gien meansenmeugelijkheid meer um haar hean. ‘k Wazze käts bezeten van haar, zie was zo verleidelijk, zo zwoel. Iedermaol weer as ik haar met mien lippen bereuren, gungen mie de rillingen van genot aover de rugge. Ik hadde toen ok gis niet in de gaten det zie eigenlijk niet deugen, det ik veur haar op mosse passen, det zie zo’n bruut was die mie in de vernieling helpen wol. Zie kwamp mie veur as een kedogie, dè-k zo mar uut een deusie pakken konne, een zacht papiertie d’r umme toe. Oh mien deerne, wat mos ik toch zonder oe, ieje met oen keersrechte figuurtie, zo rein as witte sneeuw. Zie reuk ok nog zo onmeunig läkker. Ieder maol mar weer tuten mien lippen um haar mundtie hean, zoegen deud ik op haar, ‘k halen haar as een lieflijke wolke diepe in mien lief. Hoe vake hè-k ut proberen uut te maken met haar, haar met mien voeten as ’t ware vertrapt, mar altied wus ze mie weer van
ni-jsen in haar macht te kriegen. Ik wazze gien baas meer aover miezölf. Maar eindelijk nao al die jaoren vechten hè-k haar toch uut mien geest uut können bannen. Zo of en toe as ik langs haar hean komme en ik haar geurtie opsnoeve, bekröp mie nog weer de lust, tuut ik mien lippen al. Wat mos ik toch met mien haanden, ik kon ze niet iens meer stille haolen, toen ik haar kwiet ware. Zie trillen nog van genot as ik allenig mar an haar dache, mar nee heur, ik haole vol, ik bin stärk. Ik leave noe à vieftien jaor escheiden van haar. Ik hebbe ut echt uut-emäkt, veurgoed. Die verraoderlijke lokster, zie hölt ut met Jan en Alleman. ‘k Hebbe haar of-ezweuren, mi-j brengt ze ’t heufd niet meer op hol. Gien ien keer meer zà-k haar dreaien, ik hebbe tebak van haar, ik kope nooit weer Drum of wat veur shag dan ok. Jao, en det is ammao begunnen nao den därtienden april toene wie bevri-jd waren. Die Canadezen en Yankees hadden volop segretten, diede wie veur een stuk of wat eier van ze oftroggelen.Die eier koche wie bie de boer. Umme an de centen te kommen verköffen wie de segretten an oonze va’s, die bli-j waren det ze van die eigenbouw ofwaren. Zo zie-j mar is weer det zo’n bevri-jding ok zien kwaoje kaanten had. Mar wat was’t moi umme as jochie van dättien jaor op zo’n tank deur ’t dörp te riene. En iej leren in een wekke tieds op straote,meer Engels praoten as in die anderhalf jaor daorveur op schoele, Duuts. In de oorlog mochen segrettenmärken as North State en Fifty Fifty niet meer verköf wörden. Toen waren d’r märken as CONSI ( Cigaret Onder Nationaal Socialistische Invloed) en AVALON ( Adolf Verliest Alles, Leve Oranje Nassau.). Noe maa-j met paosen zat eier etten, in een oorlog zeade wi-j. Eén volk, één führer één ei. En hier wol ik ut mar is weer bi-j laoten veur disse wekke.

Artikel delen: