Dalfsen’s Plat: Naobers

Dalfsen’s Plat: Naobers

Jao, det is dit jaor ut onderwärp waoraover wie een verhaeltie mut, maagt schrieven umme met te doen met de wedstried van de Iesselacademie.

 

Nou, wat det angiet; oonze naobers bint d’r ok weer, van uut ut zunnige zuden, zie bint wè vief maond vot ewest. Mar 18 april zo ’s mäns onder de koffie zea mien vrouwe iniens, haol is effen oen kwek, heur ik daor de buren? En jao heur, wie konnen ze heel dudelijk heuren. Tsier, tsier, wie nao buten hean en jao heur, zie joegteren deur ’t gängegie en verkennen de boel onder de dakgötten. Det wördt weer genieten. Veurig jaor hadde wi-j wè vief nösten um huus hean, zie scheert oe rakelings aover de kop, mooi! Zie bint zo sierlijk en rank met hun gevörkte stät, hun blauwzwät glimmende baomkaante en witte boek. Die zwälfies. Zie metselt ok zukke mooie nössies, heel wat aans as die slodderfoksen van doeven, die legt zomar slodderig een paar täkkies aover mekare en klaor is Kees. Zo of en toe valt d’r dan ok wei-s een ei deur de baodem, iej zollen d’r haoste nösterig van worden à-j zuk gefoks ziet. Nee, die zwälfies, die haol ik graag te vriend, hebbe wie van ’t zommer ok weer gien last van muggen en vliegen. Die et die biesies toch zo graag. Noe ‘k ut toch aover etten hebbe. Daor kö-j oen hele taal met deurspekken. Ik hebbe wat det angiet ok graag een vinger in de pap. “t Is mie beslist niet alliesellie wat ze mi-j veurschöttelt, mar ik lusse wè zowat alles, van robeten met siepels en spek töt an kruudmoes en ok snät vin-k nie gek. In ’n oorlog zea ien van mien zussies is: “Det lus ik niet.” Mien va metiene, iej mut oe schamen, de meansen in de stad die snakt d’r nao, waorop mien zussie weer; brengt ut daor dan mar nao toe, want ik lusse ’t echt niet.” En noe zegt de asielzukers, net azze wi-j vrogger deuden: Brood bi-j vrömden is meer eweerd as armoe bi-j oen eigen heerd, en geliek hebt ze. Aovermännen is ’t tweeenzestig jaor elene dedde wie oonze vri-jheid kwiet ewödden bint en ik wete ut nog as de dag van gisteren. Noe leave wie in zo’n vri-jheid, dedde wie van gekkigheid soms haoste niet weet waor ovve wie oons geld en oonze tied an zölt besteden, nog effen en dan mage wi-j ok weer in alle vri-jheid stemmen. Wà-k oe vraogen mage, doet ut, gaot hean, à-j niet gaot, wi-k oe ok nooit meer heuren klaangen as d’r iets niet goed giet. En… ik wedde met oe det ieje en ikke d’r gien snegie brood minder umme et, azze wi-j een bettie gastvri-jheid weet op te brengen. Wi-j ok met doen an die wedstried waor à-k ut in ’t begin aover hadde? Vraog effen een wedstriedformulier an. Ut verhael dè-j schrieft in ’t dialect mut dan wè teminste uut elfhonderd woorden bestaon. Mar nog better dan schriemen wärkt ut à-j zelf probeert naober te wean, ik wille zelfs nog wieder gaon, een naoste wean veur aanderen, det kan heel värre gaon heur, veural tegenswoordig met die elektrische briemenbusse, een briefie van oe, een scholderklöppie of wat dan ok, is in de körtste keren an de aandere kaante van de wereld. En… “Een luusterend oor, brengt oen naober op verhael”, luudt een heel old sprekwoord. Dus meansen, de moraal; leaft niet allenig veur oen eingenzelvers.

Artikel delen: