Dalfsen’s Plat: Van old naor ni-j

Dalfsen’s Plat: Van old naor ni-j

Wie bint an ‘t ende, weer gleed een jaor veurbi-j, ut gleed oos deur de vingers, wat hef ut oos ebracht? Geluk, plezier of ok verdriet? Wat ’t ni-je jaor oos brengen giet, gien meanse die det weet!

Wie kiekt gewoon naor baoven en vraogt um zeagen, as ’t neudig is wat zun en op zien tied ok reagen!! Wi-j sluut ut jaor noe of det boek doe-w dichte. Ik weanse oe veur ’t ni-je jaor bie dezen veur ’t kommend jaor völ heil en zegen, en ken oen plichten. En noe an ’t öliebollen bakken.

Wie hebt weer oh wat pret,
de panne op ut vuur ezet.
De ölie sputtert kwaod,
as d’r een bolle deeg in gaot!
Nog ien, twie drieje veer,
soms tiene of nog meer,
teglieke in de panne.
Kiek toch is an,
nog härder kan’t
toch gis niet gaon.
Wat braand det vuurtie fel,
wie kent det kunsie wel.
Kiek d’r komt körsies an,
wie keert ze eamen umme dan.
een ienen klein,
den aanderen groot,
kiek noe is sapperloot,
den öliebol is klaor,
völ krenten d’r in dit jaor.
wie hebt de schale zo mar vol,
mooi bint ze broen en rond,
een streling veur de mond.
Want ’t is vanaovend oldejaor
ut hele jaor hebt wie weer klaor
noe könt de neusies glimmen van ut vet,
wie denkt nog niet an’t bed.
En as ut klökkie twaalef slöt
dan stao-w met ’t glaesie in de haand,
en wense wi-j mekaar
een goed begin
en duukt dan rap nao een uurtie vuurwärk bekieken ut bedde in.

Wat is det toch altied mooi, aoveral waor ò-j mar heankiekt soest de vuurballen de lucht in, met een zwaore knal vliegt ze uut mekaere en reangent dan in een zee van stärren weer naor daele. Ik kieke nog eamen, met de pyjama al an, ut raam uut, sjonge jonge mu-j noe toch is zien, zo’n mooie lucht, nao al det vuurwerk is dit toch nog völle mooier, ik wörde d’r gewoon stille van en d’r welt zomar wat in mie op. Stärren staart uut ’t duuster, flonkert in vergettelheid, waorum staot ze toch zovärre vot, veur oosluu meansen onberiekbaar. Stärren staot as metronomen tussen tied en eeuwigheid, bint gewoon zo liekt ut, ontkommen an de eindigheid. Stärren zweeft deur ’t luchtruum, feilloos zonder eingenwaan, waor zal ik mien stär ooit vinden, die mi-j wis waor ik mut gaon? Ankommende zaoterdag schrieve wi-j dus weer januari, ni-jjaor. Vrogger bi-j de Romeinen begunt ut ni-je jaor pas in meart. Iej könt ut veural märken an de namen september, septa zeuven, oktober octa of achte en november en december. Januari is enuumd naor de god Janus, de god van de deuren en de poorten, daor koo-j dus deur naor binnen of naor buten gaon. Janus wördt dan ok meestentieds of-ebeeld met twie koppen, iej könt met um beide kaanten op. Laote wi-j mar zörgen dè-w zonder Janus volgend jaor de goeie kaante op gaot. De feesten sträks weer achter de rugge, mar dan begint d’r weer wat aans, recepties en eatenties, van van alles en nog wat. Gif niks, ’t hölt oe in ieder geval van de straote. En dan leas iej iniens in de kraante det Boehmer d’r uutscheidt. Sjonge wat hef die man mi-j eknooid. Hij hung mie soms op met zo’n läppie onder de kinne en in de nekke, en dan leup e vot en mos ik mi-j ontspannen, nou det hà-k edaon, toen e nao zo’n stief ketiertie terugge kwamp, waa-k in slaop esukkeld. Hij trök oe bie toeren bekant veerkant uut mekaere, mar ut hulp merakels. Op een zundagmönnen wus ik mi-j gien raod, gien probleem, komt mar eamen an. Ik hebbe d’r zo’n tien menuten an wärk ehad umme naor ut kärkp-lein toe te strompelen, en ik leupe haoste as een kiefte weerumme. Nog bi-jnao dagelijks doe-k oefeningen die hij mi-j bi-j-ebracht hef. Ik weanse um dan ok een hele gelukkige olde dag toe, samen met vrouwe en kinders.

Artikel delen:
Foto 1