DALFSEN – Janna van den Berg, verhalenvertelster over de eerste bewoners van Dalfsen en de opgravingen in Oosterdalfsen, in het verhaal is Janna een bewoner van 5000 jaar terug. Dit gebracht haar verhaal tijdens de avond van de Historische Kring Dalfsen. U ziet slecht fragmenten omdat niet alles op te schrijven was en Janna als een spreekwoordelijke waterval van misschien 20 tot 25 minuten haar verhaal op een humoristische wijze ten gehore bracht.
Deze fragmenten zijn na overleg met Janna en de Historische Kring voor u verzameld, maar lang niet volledig. Het complete verhaal is in het bezit van de Historische kring.
Janna vertelt; Ik ga u alles vertellen over mijn dorp aan de Vechte, doorsneden door de Middenweg, waar onze voorouders aan de overzijde rusten in graven. Wij wonen in een houten boerderij van boomstammen opgebouwd, wanden van leem en koeienpoep en gedekt met riet uit het moeras. In het midden gedeelte een vuurplaat, met boomstammen waarop we kunnen rusten, maar we zitten meestal buiten.
Aan de rivier, alles voorhanden, hout, water, leem, vis en alles wat we nodig hebben. Dicht bij het niemandsland, te nat om te lopen, daar wonen monsters waar je nooit levend meer uit komt.
Maar hier rijst de zon, de maan en de sterren. Wij brengen offers om moeder zon en maan te bedanken. Onze vaders, onze goden horen we hier spreken. Voor alles moet je weten dat we alles moeten doen volgens de voorschriften en weerspiegelt in het water.
‘s morgens vroeg als we dan naar buiten gaan lijkt het een grote bijenkorf. Water halen door de vrouwen en kinderen en de mannen gaan op jacht met speren of gaan vissen. Ze maken werktuigen, schrapers, messen van vuursteen of naalden en lepels van been. Werktuigen van been om de akkers te bewerken, ze bouwen de hutten en boten voor de vissers.
Vuur maken was voor mij,vuur kan alles maken en verbranden. De kinderen stappen door de rivier, werpen hun schaamschotjes af om samen met de koeien en de stier in de Vechte te baden. In het najaar voorraden halen voor de winter en op de varkens passen, de varkens zwerven door het hele dorp en wroeten langs de bosrand en akkers op zoek naar voedsel. Noten, knollen en eikels verzamelen voor de winter.
Vrouwen zorgen voor de kinderen, de oogst en alles wat er nodig is. De jagers komen terug met hun buit zoals reeën, de geur is heerlijk op het open vuur. Met de gave van het volk konden we hier huizen. De gaven hebben ons gered.
Er was eens een krachtige man, die wierp een speer en die kwam weer terug, die zorgde voor het vuur, dat was onze belangrijkste gave. Graan was onze tweede belangrijkste gave. Zo werden ook de koeien en de stieren gemaakt vanuit het nachtelijk duister kregen we zo ook de varkens. Zo kregen we ook zachtgele leem waar we kruiken van konden maken in elke vorm die we maar wilden, om die te bakken in het vuur.
We hadden potten, bekers en kruiken waarin we alles konden meenemen en ons konden vestigen aan de Vechte. Elke dag heeft zijn eigen ritme. Vrouwen gaan zaaien en mannen de akkers verzorgen.
Lang leve de vruchtbaarheid elk voorjaar weer nieuw leven tot de zon op het hoogste punt staat. Dan begint het oogsten. Alles moet weer klaar voor de winter, oogst binnen halen, hout sprokkelen voor het vuur en de dagen worden als maar korter.
Dan komt de winter, maar het voorjaar komt snel terug met vader zon en wint in kracht en we vinden rust om andere mensen te ontmoeten.
Niet alles wordt groen en niet alles wordt oud. Nog net op tijd heb ik 2 bekers gemaakt voor mijn dochter die in verwachting is. Maar beiden hebben de geboorte niet overleefd…… enz enz.
Wat een prachtig verhaal en ze ging nog lang door met haar verhaal, zonder enig papier stond zij haar verhaal op te dromen. Wat een klasse.
WvdV
