De Vosboer, een begrip, met een hele geschiedenis - Foto: Wim
Foto: Wim

De Vosboer, een begrip, met een hele geschiedenis

DALFSEN – STERREBOS – LIERDERHOLTHUIS – De Vosboer in het Sterrebos, waar komt die naam nu vandaan. Mijn opa Everhardus Schrijver is geboren in de omgeving van Lierderholthuis. Eigenlijk schuin achter het huis Rozendaal aan de nieuwe wetering bij de Born. Daar stond al eeuwen de boerderij De Vos.

In 1802 is die door zijn overgrootvader Jan Schrijver, afkomstig  van de boerderij de Schrijver (Scriverus) uit de Veldhoek en getrouwd met Aleida Overmars uit een veiling gekocht. Bewoners die daar gingen wonen werden de Vosboer genoemd. Zoals dat vaker gebeurde kregen de bewoners de naam of bijnaam van de boerderij. Deze familie Schrijver heeft heel wat problemen ondervonden van vroegtijdig overlijden van ouders en meerdere kinderen, maar heeft toch met hulp lang op de boerderij kunnen blijven tot de eerste jaren van 1900. Door alle problemen werd in 1882 de gehele boerderij van ruim 20 ha grond verkocht en 8 minderjarige kinderen werden bij familie en kennissen ondergebracht. De boerderij wordt in 1888 weer terug gehuurd door de familie, die nu in het bezit was van Alexander Baron van Ittersum.

De oudste van de kinderen Everhardus Schrijver, touwt in 1893 met Hendrika Schrijver uit Lenthe en in 1923 verhuisde dit gezin van naar een klein boerderijtje in het Sterrebos om daar de boerderij van een familielid voort te zetten met totaal 4 ha eigen grond waarvan ongeveer 1 ha. bos.

Het gezin Schrijver bestond volgens het trouwboekje van Everhardus uit 13 kinderen, waarvan er 5 al in de eerste levensjaren zijn overleden. Ook dit gezin kende armoede en het was om die reden ook van De Vos vertrokken. Ook hier was het geen vetpot, zeker niet met 8 kinderen. Zo kwamen 3 meisjes, roepnamen Dieke, Miete en Toos in het klooster terecht. Gingen verder met de kloosternamen Niceta  Mauritia en Edeltruda  Dit was voor veel gezinnen een goede oplossing om in de levensbehoefte te kunnen voorzien. Twee andere meisje trouwden, Marie met Bernard Elshof uit Laag Zuthem, en Dina met Gerardus van der Vegt die een timmerwerkplaats had in Heino. Een broer Bernard kwam na een aantal jaren bij een boer terecht als Saleciaan in het klooster van Don Bosco in Oud Heverlee bij Gent België. Zie bijgaande foto.

De broer Anton Schrijver, ook Anton van de Vosboer genoemd was getrouwd met Anna Damman, hebben eerst gewoond in een boerderij aan de Molenhoekweg, maar die is door blikseminslag afgebrand. Hierna kwam dit grote gezin terecht in de Lenther school bij de Olde Bakker, die als noodwoning  diende. In de vijftiger jaren zijn ze hier vertrokken en gaan wonen in de Irenestraat te Dalfsen.

Jans Schrijver, vaak genoemd Jans van de vosboer, is mijn vader, geboren op 25 december 1904 bleef wonen bij zijn ouders op de ouderlijke boerderij in het Sterrebos, na jaren elders bij verschillende boeren te hebben gediend. Hij is in 1938 getrouwd met Marie Kievitsbosch. In dit gezin zijn er 13 kinderen geboren, 13 vosboertjes, die in op 17 juli 2009 gezamenlijk het 800 jaar jubileum hebben gevierd. Helaas is de oudste inmiddels overleden ( nu aan levensjaren 946).

Een keuterboer op slechte grond, zeg maar klapzand. In Dalmsholte werd eerst nog grond gehuurd omdat het eigen perceel veel te klein was om te kunnen boeren. Doch lang kon dit niet door gaan en is mijn vader gestopt met boeren en ging werken in de bouw of wegenbouw. Voor een groot gezin was er vijftiger jaren nauwelijks te eten.

Het terrein was deels weiland en deels schraal bouwland, vaak wisselend maar alles voor eigen gebruik, en  voor één koe en één geit.  Het bouwland werd gebruikt voor het zaaien en oogsten van haver, rogge, een enkele keer maïs, verder knollen en voor aardappels. Knollen werden gezaaid na de oogst van haver of rogge. Het enigste wat volop wilde groeien was onkruid en kweekgras en dan begon de ellende. Alle vrije uren op de zaterdag en in de schoolvakantie was het onkruid wieden tussen de aardappelen, geen beginnen aan. Het kweekgras groeide harder dan de aardappelen en dit gaf grote problemen met  het rooien.

Daarnaast nog een gedeelte rond de boerderij als varkensbrink, een kippenren alles om zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn. Ruimte voor pruimenbomen, appelbomen en vooral veel rode en kruisbessen, alles om in te wecken voor de winterperiode. Een  siertuin of hof en natuurlijk de moestuin van mijn moeder.

Dan lag er nog een kleine ha bosgrond, op de hoge sticke. Dit bos ligt tussen de weg “voorlangs” en de “achterweg”, nu Sterrebosweg.  Hier  ligt de oude stickewal, die vanaf de Diezerstraat richting Dalmsholte loopt. Ter plaatse van ons huis was de wal doorsneden. Dit bosgebied noemden we het “kampeerdersbos”. Die naam is ontstaan in de periode dat hier veel padvinders kampeerden in kleine of grote tenten. Vanaf de periode direct na de oorlog hebben er hier heel wat gekampeerd. De jongens sliepen in het bos en de meisjes en de leidsters op strozakken op de deel. Dus dat was goed gescheiden.

De problemen met slechte grond bleven aanhouden en er werd uitgekeken naar andere oplossingen toen eind 50 en begin jaren 60 de vraag naar kamperen begon te komen. Hiervoor moest de koe wijken. Zo is het terrein in de jaren daarna definitief omgebouwd tot camping met weer mooie bossingels op verschillende plaatsen van jonge boompjes die als opslag overal in het bos te vinden waren. Midden 60er jaren werd Het Boskamp door Jan  een begrip gemaakt, later de naam van de camping omgezet naar Stärnbosch, zoals dit gebied op kaarten uit de 18e eeuw genoemd wordt.

Slechte grond hoezo?  Voor het vieren van een mooie vakantie, was het prima grond, nooit last van plassen op het veld.  Droge grond, klapzand een prima oplossing. Van ieder in het gezin was de eerste jaren de hulp heel hard nodig, ook in de bediening in de kantine of op het terras. Dat waren  de jaren van groei. Trots kunnen we zijn dit met elkaar te hebben gerealiseerd vanaf de eind 50er jaren. Jan als eigenaar van de camping Starnbosch tot 2014 en Willy heeft alweer 40 jaar geleden de stap naar Restaurant Het Boskamp genomen en ook eigenaar is van de site Dalfsennet. Ondergetekenden Wim werkt soms als verslaggever onder de naam WvdV.

Van Keuterboer tot camping was werkelijkheid geworden. De vosboer is  op die manier toch een begrip geworden in de omgeving.

De Vosboer, een begrip met een geschiedenis.

Foto's 5
De Vosboer, een begrip, met een hele geschiedenis - Foto: Wim
Foto: Wim
De Vosboer, een begrip, met een hele geschiedenis - Foto: Wim
Foto: Wim
De Vosboer, een begrip, met een hele geschiedenis - Foto: Wim
Foto: Wim
De Vosboer, een begrip, met een hele geschiedenis - Foto: Wim
Foto: Wim
Artikel delen: