WIJHE – Op een warme zomerdag spreek ik, op locatie Zandhove, af met Hanane Ramdani. Ze is adviseur beleid en projecten van Zorgspectrum Het Zand en vanaf het begin betrokken bij het ‘project woonstudenten’. Samen met collega Ingeborg Huisken, kwaliteitsverpleegkundige, is ze dit project gestart.

Inmiddels wonen de studenten anderhalve maand op Het Weijtendaal en ik ben benieuwd of ze me wat meer kan vertellen over het project.

‘Het loopt als een trein’, vertelt Hanane enthousiast, ‘Het is alsof de woonstudenten hier altijd al rondlopen. De studenten zijn met z’n drieën, hoewel ze heel verschillend zijn, echt een team.’

Een gemeenschap waar jong en oud elkaar versterkt

Het woonstudenten-project is nieuw bij Zorgspectrum Het Zand. Door verschillende generaties samen te laten wonen, wordt er een nieuwe maatschappij gecreëerd die waardevol is voor iedereen. Voor de jongeren is het betekenisvol en leerzaam; voor de oudere bewoners kan het de kwaliteit van leven vergroten. Er is meer aandacht en tijd – en er zijn meer warme contacten en activiteiten. Het creëert een gemeenschap waar jong en oud elkaar versterkt. ‘Dit is het nieuwe nu’, vat Hanane de maatschappelijke relevantie van het project samen.

Het gaat om de kleine dingen

‘Voor onze organisatie is dit echt een gouden zet’, vervolgt Hanane. ‘De studenten zijn heel geliefd. Ze brengen zóveel vrolijkheid en kleur met zich mee. De gesprekken worden gewoon heel anders. De afgelopen periode hebben de studenten al veel kleine taken gedaan – wát er maar nodig was. Een kopje koffie drinken, de krant brengen, meedoen met een activiteit of zélf een activiteit organiseren – het gaat om kleine dingen die juist veel kunnen betekenen. Interactie met de oudere bewoners, dat is het meest belangrijk.’

Meerwaarde en match

Wat de meerwaarde is voor de studenten zélf en of er een match is met de oudere doelgroep, waren onderdelen waar tijdens het motivatiegesprek naar is gekeken. Ook de interactie, en wat iemand komt ‘brengen en halen’ was belangrijk. De opleiding die de studenten doen is niet van belang. De reistijd (per openbaar vervoer) die de studenten vanaf hun vorige adres naar hun opleiding hadden wél. Er zijn bewust drie heel verschillende studenten uitgekozen – en het besluit was unaniem. In de commissie zaten niet alleen de kwaliteitsverpleegkundige en een zorgmedewerker, maar ook een bewoner van één van de afdelingen waar de appartementen voor de woonstudenten zijn gelegen. De bewoners hebben immers het meest met hun nieuwe buren te maken.

Een belangrijke stelregel

Het project is in sneltreinvaart gegaan, maar niet zonder uitgebreid onderzoek. Bij Humanitas Deventer hadden ze ruim 12 jaar geleden al bedacht om de maatschappelijke uitdagingen leegstand in verpleeghuizen en woningnood voor jongeren te combineren. Gesprekken met Humanitas zijn een belangrijk onderdeel in het voortraject geweest, juist om eigen kaders en regels te bedenken. De belangrijkste stelregel is ‘Geen overlast in de breedste zin van het woord’. Dat geldt voor alle bewoners, ook voor deze jongere generatie.

Waar in februari het project oriënterend en onderzoekend begon, staan inmiddels vooral de maandelijkse evaluatiegesprekken met de woonstudenten centraal. Hanane is aanspreekpunt binnen en buiten de organisatie, en merkt dat iedereen die ze spreekt – bewoners, studenten en zorgmedewerkers – erg positief is. ‘De oudere en jongere bewoners zijn echt supernieuwsgierig naar elkaar.’

Nog beter dan verwacht

‘Het project is nog veel beter uitgepakt dan ik van tevoren verwacht had. Ik ben er héél blij mee! Dit is echt het leukste project dat ik ooit gedaan heb. Ik word hier echt heel blij van. Eigenlijk is het jammer dat het er nu al op zit voor mij. Het loopt verrassend goed. Nu is het vooral monitoren: elke maand hebben we een evaluatiegesprek met de studenten, waar we vooral praktische zaken bespreken (en vastleggen). De studenten maken lijstjes met de vragen die ze hebben. Dat kan bijvoorbeeld gaan over een activiteit die ze willen gaan doen. Het is ruim 30 graden buiten, maar één van de studenten heeft nu al ideeën voor de Kerst!’

‘Zonder mijn collega Ingeborg had ik het allemaal niet gekund. Samen hebben we de vaart erin gehouden; we hebben een heel goede samenwerking. We hebben er vooral op ingezet dat de studenten zich welkom voelen, dat ze zich thuis voelen. De studenten horen er gewoon bij, ze zijn echt bewoners geworden. Allemaal op hun eigen manier. Ze zijn echt onderdeel van de maatschappij hier.’