DALFSEN – (Door Art de Ruiter) Voor de Grote Kerk in Dalfsen wordt geflyerd, gebabbeld en worden hotdogs uitgedeeld. Kortom, het is verkiezingstijd. In tegenstelling tot grotere steden, en zelfs andere dorpsgemeenten, merkt de Dalfsenaar weinig frustratie tussen de fracties. De lokale partijen hebben zelfs moeite om de verschillen aan te tonen, in een politieke sfeer die (te) gemoedelijk is en waar iedereen elkaar wat gunt.

Zou Dalfsen nu ook zachtjes verharden en polariseren? Zoals de rest van het land. “Weet u al wat u gaat stemmen?” Een man met een zware hoodie, met daarop een oranje stropdas afgebeeld, overhandigt een flyer aan een moeder die van haar zaterdag geniet. De lokale VVD staat met z’n vieren hotdogs uit te delen. Gerrit Jan Veldhuis, de lijsttrekker van de Liberalen aan de Vecht, babbelt met de weekendgenieters voor de poorten van de Hervormde Kerk. Als men naar het zuiden kijkt en de klinkers volgt die naar de winkelstraat leiden, zijn de christendemocraten van het CDA en de progressieve liberalen van D66 zieltjes aan het winnen tussen de winkelende bevolking.

Hans Wiegel heeft als formateur ooit een coalitie in Brabant kunnen regelen tussen de SP en de VVD. Wat op landelijk niveau ongehoord is, is vanzelfsprekend op lokaal niveau. CDA’ers komen met de gehele lijst uit de winkelstraat om van wat hotdogs te genieten. Wat officieel een tijd is waarin partijen het meest concurreren en elkaar de tanden laten zien, wordt in Dalfsen ingevuld met een politieke borrel onder het genot van hotdogs. Maar het is desondanks campagnetijd, en daar horen ook politieke gesprekken bij.

“Mijn dochter kreeg D66 op haar stemwijzer”, zegt een VVD’er. De andere liberaal antwoordt: “Iedereen kan fouten maken.”

Daarna komt Wim Prinssen aanrijden met een groene eend. Een gewaagde tactiek in deze ecologisch bewuste tijd. “Lekker duurzaam dit”, zegt Gerrit Jan met een ironische klank. Zijn kritiek zou terecht zijn als hij zelf niet een Porsche voor de deur heeft staan.

Na een lunch bij de HEMA gaat de VVD inpakken. Ze willen nog gaan flyeren in Lemelerveld. Een VVD’er neemt mij mee naar het zuidoosten van de gemeente. In de auto komen wereldbeschouwelijke gesprekken aan bod.

“Het kapitalisme heeft meer voortgebracht dan Marx en het communisme.”
“Alles wat ik doe zie ik als een investering, dat ik uiteindelijk er iets voor terugkrijg.”

Is dat niet een hele transactionele manier om naar de wereld te kijken?

“Ja. Maar het is wel effectief. Als iedereen deze instelling had, dan waren er zo min mogelijk mensen met het handje omhoog.”

Het campagneteam van de VVD zet kamp op aan het Kroonplein, voor de Plus in Lemelerveld. De VVD doet het bij de vorige verkiezingen minder goed in Lemelerveld dan in de rest van de gemeente. De vijf procent die ze in andere kernen halen, zit tussen de drie en vier procent in Lemelerveld.

“Gaat u stemmen meneer”, zegt iemand van de VVD terwijl hij een flyer geeft.
“Ik ga zeker stemmen, maar niet op jullie”, antwoordt de jonge man.

Lemelerveld valt altijd een beetje buiten de boot bij gemeentecampagnes. En dat merkt de VVD ook.

“Bij gemeentepolitiek is het heel belangrijk dat je mensen hebt met aansluiting. Wij hebben eigenlijk geen mensen in Lemelerveld, dus mensen kennen ons ook niet echt”, zegt Gerrit Jan.

Een jonge man oriënteert zich nog op wat hij wil stemmen. Wanneer ik hem vraag welke partijen hij op het oog heeft, antwoordt hij: “BBB, misschien PVV. Iets rechts in ieder geval.” Op hetzelfde plein zegt een vrouw dat woningbouw voor haar belangrijk is. “Dat er gewoon woningen zijn voor de gewone man.” Asiel moet volgens haar alleen gegeven worden aan “mensen die het echt nodig hebben”.

Een partij heeft wel mensen in Lemelerveld. GL-PvdA komt wat later. Op landelijk niveau kunnen deze partijen elkaar niet uitstaan, maar in meerdere gemeentelijke dossiers staan de liberalen en sociaaldemocraten het dichtst bij elkaar. Leander Broere, zelf een inwoner van het suikerbietendorp, is de lijsttrekker van de roodgroene club. Zijn partij heeft vijf Lemelervelders op de lijst staan.

Naast het winkelcentrum staat een prikzuil. De nieuwe partij Stand Organisatie Dalfsen heeft er werk van gemaakt om zo veel mogelijk gezien te worden op straat. Inclusief de prikborden. Om wat concurrentie terug te winnen besluiten de sociaaldemocraten een paar van hun eigen posters op te hangen.

“Dat is toch asociaal”, zegt een sociaaldemocraat. Zij heeft het over een prikbord dat merendeels oranje posters heeft van Stand Organisatie Dalfsen. Een grote roodgroene poster gaat eroverheen.

Nadat de prikborden zijn overgenomen komen de nieuwkomers zelf aan. Rob Mud gaat met zijn nieuwe partij Stand Organisatie Dalfsen op dezelfde plek flyeren als GL-PvdA. In tegenstelling tot het CDA en de VVD is er weinig verbroedering tussen de nieuwkomers en de sociaaldemocraten. Ze vestigen zich een stukje verder op het plein. Alleen een hallo tussen de twee lijsttrekkers kan er vanaf. Een andere relatie dan die de andere partijen met elkaar hebben.

Mud zegt zelf te verwachten op genoeg stemmen voor zes zetels. Op zijn lijst staan vier mensen, maar die extra twee zetels komen dan expres leeg te staan. Dat is uit protest tegen besluitvorming waarbij inwoners zich niet gehoord voelen, volgens Mud.

Foto’s zijn gemaakt door Matthijs Hoekstra