Column 3 DALFSEN – Op maandagmiddag  mag ik als gepensioneerde mijn ambt van kleinkind ophalen uit school vervullen. Het is elke keer weer boeiend om hem achterop de fiets  in zijn stoeltje te horen. Soms zingt hij het pas geleerde praiselied of in deze decembermaand iets uit het sinterklaas-repertoire.   

Gaan we ook een kipje halen?, vraagt hij.  

Ja, en ik denk dat je weer een plakje worst krijgt, zeg ik met fors stemgeluid.

Ik hoor je wel, zegt hij. Dan wordt het achter mij stil.

Maak eens een geluidje, zeg ik. Geen teken van leven.En omdat we flinke tegenwind hebben, vraag ik hem om in mijn rug te duwen, want dat helpt. Dat heeft hij al vaker gedaan.Maar weer geen teken van leven.

Waarom ben je zo stil?, vraag ik.Na wat geschuifel achter me zegt hij:

ik zit te denken. En na een lange stilte:

ik zit te denken of ik mijn linker- of rechterhandschoen zal uitdoen. ’t Is koud, allebei aanhouden, zeg ik.

Niet nu, maar straks. Ik zit te denken welke handschoen ik uit doe, als ik mijn plakje worst krijg. 

© lenze l. bouwers