Lieve, ondeugende dieren,           Ik wil me eerst voorstellen: ik ben een mens, tenminste ik doe mijn best dat te zijn.

 Misschien zie je me in de voedselketen als een natuurlijke vijand, maar ik kan je geruststellen: wij hebben van hogerhand de opdracht je te beschermen en in Dalfsen zijn we behoorlijk gezagsgetrouw.  En volgens mij profiteer je daarvan. 

 Maar eerst mijn complimenten: met je 40-48 cm lengte en staart van 26 cm zie je er vrolijk uit. Vooral die witte keelvlek tekent leuk af in het donker als je op jacht gaat. Je lijkt me slim met dat puntige bekkie, je lijkt wel wat op de slimme vos Reinaart die het ver heeft gebracht in de literatuur.     Maar ik heb wel een paar voorstellen: in mijn tuin mag je best als carnivoor de muizen vangen en oppeuzelen, er lopen er hier af en toe een paar. Vang ze maar. Maar maak niet zoveel lawaai dat ik er wakker van word.  En er zijn vaak bessen en vruchten in mijn tuintje. Mag je best wat van plukken.   Ik heb wel een indringende vraag: wil je die Toyota van me met rust laten. Ik begrijp dat je een fijn- proever bent: het gaat je om de visolie rond bougiekabels. Nu heb ik een voorstel. Elke avond tegen middernacht zetten we een schoteltje met visolie van een goed merk op het pleintje achter de Nederlands Gereformeerde Kerk, een aardig centraal punt als ik je jachtgebied overzie. Daar kun je dan lekker slobberen. We vallen je daar niet lastig.

Afgesproken? Je hoeft niet terug te mailen. Geen woorden, maar daden!

En – bij voorbaat –  hartelijk dank, boeiende rakker.© lenze l. bouwers