DALFSEN –   Het was bij C1000 en ik moest een paar boodschappen halen, had dus aan een mandje genoeg. En daar stond ze: een kleine, parmantige mevrouw bij een rollator. Ze was druk doende bij haar linkerzak van haar overjas.

“Lukt het? “, zei ik.

Ze keek schichtig omhoog en zei: “Nee, die portemonnee moet in de zak en dan de rits dicht.”

“Zal ik helpen?”

Ze keek me weer aan – woog me doorgrondelijk – en zei: “Toe maar”.

En het lukte, de portemonnee veilig achter de rits. Even ging het door me heen die tv-beelden waarop te zien was hoe een dievegge een portemonnee uit het rollator-mandje  van een 92-jarige jatte. Later las ik dat een kleindochter zo van haar oma hield, dat ze er van alles aan deed om die criminele tante te pakken te krijgen. Met zo’n kleindochter is er nog hoop voor de toekomst, dacht ik toen.

  Voor ze haar weg vervolgde, keek ze nog een keer naar mij op en zei met ondeugende oogjes, samengeknepen : “U zag er nogal vertrouwd uit.’

En daarom heb ik zo’n geslaagde dag vandaag.

lenze l. bouwers