Aan het woord: Ton Schrijver als reactie op een eerder verhaal van zijn broer Paul (Canada) geschreven ook over hem, in deze rubriek:
An’t woord, Doar zakt mie de broek tog van of. Mien breurtie denkt det hij een bult hef mun lien, nou wiele waarn allange blij det wiele van hem warn verlost. Wat hebt wiele oons vake mun inhooln, umdet wiele oons de oogn uit de kop schaamn, as mien breurtie weer eens met oons mee mog.
En dan de tiet det hij in Hoonhorst is ewes, doar roddelt ze nog steeds over. Det gezoep bie Kappers nuumt hij dan gezellig, man zie waarn altied allange blij as hij eindelijk oprotten met zien dronkenmansgelul. En det nuumt hij dan discussiëren. Soms belden wiele Kappers al op of ze hem doar nog een poosie kon hooln, dan kwaam wiele nog een keer toe an normaal gezinsleem. Want thuus bemuun hij zich overal mee en luustern det kon hij totaal nie. Kiek ie maagt iemand niet hard opvoeden, mar geleuf mie de haan jukken soms machtig. Zo det mos mie em vant harte, zoas mien breurtie oons te kakken neer zet.
Noe mut ik mie zelf ok veursteln natuurlijk.Ik ben dus de knapste en slimste breur van Paul Schriever. Mien name is Ton en ik wone in Lemelerveld. Ik hebbe eerst op kamers an de Welsummerweg ewoont en toen een andere breur van mien die al in Lemelerveld woon wol verhuusn, kon ik zien huus overkoopn. In det huus an de Akkerweg heb ik 16 joar ewoont en ben toen dichter bie et dorp goan woon. Wiele woont noe an de Tjalkstraote.
Ik ben nao de middelbare skoele nor de politieskoele in Apeldoorn eweest. Tegen het ende van die opleiding bin ik met de motor op de platte bek evallen teegn een auto. Ik hebe doar een behoorlijke knauw van over ehooln. Door hersenbeschadiging bin ik noe meuluk te verstaon en zal men mie mun vraogn wat of ik noe weer heb te zeurn. Deurum von ze bie de politie det ze het beroep van politieman niet meer kon. Ik ben toen op allerlei maniern getest wat nog wel kon um de kost te verdien. Toen ben ik begun op diverse politieburo’s umdet ik de theoriekante natuurlijk al kende. Mar ja assie op het buro zit hebbie ok te maakn met telefoons en vergaadrn en bleek dus ok nie zo slim.
Ik bin nog een tietie bezig eweest met een soort huisdrukkerij bij het hoofdburo van de Rijkspolitie in Zwolle en heb doar ok nog een diploma veur ehaalt. Bezuiniging sloeg toe en de drukapparatuur werd veranderd in kopieerspul. Ik bin toen nog een tietie bie een drukkerij ewest, mar det was geen succes. Ik ben toen officieel offekeurt en kwam toen bie de sociale werkplaats. Ik ging het groengebeuren in en det was dus scoffeln, opknappen van begraafplaatsen en tennisbaan.
Ik wolle natuurlijk mien hele leem niet op een schoffel bliem zitten, dus toen ben ik begun met de hoveniersopleiding. Veur die opleiding hebbie een stageadres neudig en det werk wat ik bie de Wezo deede was noe niet bepaald verwant met hovenierswerk. Ik ben toen beland bie Ton Alferink en die had dus een mooi goedkoop hulpie erbij. Umdet det werk bie
een hovernier mie nogal an de botten kwaamp, had ik wel belangstelling an wat anders. Dus toen er een plekkie vrij kwaamp bie de Schaarshoek in Heino werd mie gevraagd of det niet iets veur mie was. Het gebeuren bie de Schaarshoek heet nu Summercamp en doar ben ik als dierverzorger bezig. Ze hebt doar een dierweide met lama’s, herten, emoes, ezels, geiten, schapen en dan nog zoon 24 ponies, waarvan er zoon 10 ingezet worden als rijponies.
De kinderen die daor als gasten zijn mogen af en toe ponierijden en die moet ik dan begeleiden hoe ze beste eraf kunnen dondern. Enkele kinderen hebt rieervaring, mar de meesten durft mangs nog geen pony an te raakn. Ok het onderholt van de weilaand met rikken heurt bie mien taak, ok de contacten met veertsen en voerboeren.
Toen in nog an de Akkerweg woonde ben ik ok etrouwd met Tineke een echt goed wief (en det ok nog zonder goedkeuring van Paul). Wiele hebt inmiddels veer kinder twee jongs en twee deernties. Zo noe weet ie allemoal wie of ik ben en ik snappe Canada nie, zie loat ok mar alle soorten vreemde vogels zomar binnen. Gegroet Ton Schriever
De Nederlandse vertaling voor hen die geen plat kunnen lezen: Daar zakt me de broek van af. Mijn broertje denkt dat hij veel heeft moeten lijden, welnu wij waren allang blij dat we van hem waren verlost. Wat hebben we ons vaak moeten inhouden, omdat we ons vreselijk schaamden, als mijn broertje weer eens met ons mee mocht. En dan de tijd dat hij in Hoonhorst is geweest, dar praten ze nu nog over. Dat gezuip bij Kappers noemt hij dan gezellig, maar ze waren daar altijd blij als hij eindelijk oprotte met zijn dronkemansgelul. En dat noemt hj dan discussiëren.
Soms belden wij Kappers al op of ze hem dar nog een poosje konden houden, dan kwamen wij ook eens toe aan een normaal gezinsleven. Want thuis bemoeide hij zich overal mee en luisteren kon hij totaal niet. Kijk je mag iemand niet hard opvoeden, maar geloof mij de handen jeukten soms wel erg. Zo dat moest me van het hart, zoals mijn broertje ons te kakken heeft gezet. Nu moet ik mezelf ook voorstellen natuurlijk.
Ik ben de knapste en slimste broer van Paul Schrijver.
Nu even serieus:
Mijn naam is TonSchrijver, en ik woon in Lemelerveld. Ik heb eerst op kamers aan de Welsummerweg gewoond en toen een andere broer van mij die al in Lemelerveld woonde wilde verhuizen, kon ik zijn huis overkopen. In dat huis aan de Akkerweg heb ik 16 jaar gewoond en ben toen dichter bij het dorp gaan wonen. We wonen nu in de Tjalkstraat.
Ik ben na de middelbare school naar de politieschool in Apeldoorn gegaan. Tegen het eind van die opleiding ben ik met de motor op de platte bek tegen een auto gevallen. Ik heb daar een behoorlijke knauw aan overgehouden. Door hersenbeschadiging ben ik nu moeilijk te verstaan en zal men mij moeten vragen wat of ik nu weer te zeuren heb. Daarom vonden ze bij de politie dat het beroep van politieman niet meer kon. Ik ben toen op allerlei manieren getest wat nog wel kon om de kost te kunnen verdienen. Toen ben ik begonnen op diverse politieburo’s , omdat ik de theoriekant natuurlijk al kende. Maar ja als je op het bureau zit heb je ook te maken met de telefoon en vergaderingen en dat bleek dus ook niet zo slim. Ik ben nog een tijdje bezig geweest bij een soort huisdrukkerij bij het hoofdbureau van Rijkspolitie in Zwolle en heb daar ook nog een diploma voor gehaald. Bezuinigingen sloegen toe en de drukapparatuur werd vervangen door kopieerapparatuur. Ik heb nog een tijdje bij een drukkerij gewerkt, maar dat was geen succes.
Foto en Motor: Ton Schrijver
Ik ben toen officieel afgekeurd en kwam toen bij de sociale werkplaats. Ik ging het groengebeuren in en dat was dus schoffelen, opknappen van begraafplaatsen en tennisbanen. Ik wilde mijn hele leven natuurlijk niet op en schoffel blijven zitten en begon met de hoveniersopleiding. Voor die opleiding heb je een stageadres nodig en het werk dat ik bij de Wezo deed was niet bepaald verwant met hovenierswerk. Ik ben toen beland bij Ton Alferink en die had er een mooi goedkoop hulpje erbij. Omdat het werk bij een hovenier mij nogal aan de botten kwam, had ik wel belangstelling in wat anders.
Dus toen er een plekje vrijkwam bij de Schaarshoek in Heino werd mij gevraagd of dat niet iets voor mij was. Het gebeuren bij de Schaarshoek heet nu Summercamp en daar ben ik als dierverzorger bezig. Ze hebben daar een dierenweide met lama’s, herten, emoes, ezels, geiten, schapen en dan nog zo’n 24 ponies, waarvan er zo’n 10 ingezet worden als rijponies. De kinderen die daar als gast zijn mogen af en toe ponyrijden en die moet ik dan begeleiden hoe ze er het beste kunnen afvallen. Enkele kinderen hebben rijervaring, maar de meesten durven soms nog geen pony aan te raken. Ook het onderhoud van de weilanden met afrastering behoort tot mijn taak, evenals contacten onderhouden met veeartsen en voederleveranciers.
Toen ik nog aan de Akkerweg woonde ben ik ook getrouwd met Tineke een echt goed vrouwtje(en dat ook nog zonder goedkeuring van Paul). We hebben inmiddels vier kinderen 2 jongens en 2 meisjes. Zo nu weet U allen wie of ik ben en ik snap Canada niet, ze laten ook maar allerlei vreemde vogels toe.
Gegroet Ton Schrijver