Verhaal van  Evert Schriever (van de Vosboer), geboor’n op 29 april 1785:  Tichelhof, de buurman  en ikke moss’n in meert 1803 al ‘smörg’ns um zeuv’n uur met peerd en waag’n ’n vracht uutrustingsstukk’n naor Heino  breng’n. Ik hadde van aander’n al eheurd det as ie niet zo scheutig mos weane met de Frans’n ; want dan pakk’n ze oe iedere keer veur zukke neuzel. Daorumme heb ik peerd Marie mettenömm’n en daor kan ik mee praot’n. 

Ik hadde ok al oppegeev’n det ’t peerd ’n bettie ziek was. Tichelhof wus doar ok van en vaar’n veurop. Ik had um al ezegd: zo kalm mogeluk an vaar’n en af en toe stopp’n. ’n Kriegshaftige Fransche snotterneuze van amper 18 jaor met verbeeldink van een Veldgendarme-generaal, zut det ’t niet goed löp, en det Marie met disse waag’n ok ait mar achterblif. He springt op de bok en zeg det ik sneller mut. Ik had ’m daorveur al tien minut’n laot’n klets’n en edaone of ik d’r niks van begreep. Ik had d’r goed de smoor in um ecommandeerd te wörd’n. En ik doe ok gien meute um ’t peerd an te zett’n. Sjokkend giet ’t veerder. “VITE, VITE” blaft den keerl. En ik probeere: “He, wat zeg ie”? ”VITE, vite” en he mak gebaar met zien arm’n det ik sneller mutte. “O jao “? zeg ik neuzel. “Kom Marie”, zeg ik “’t giet niet hard genog”; mar ik laote de teugels slap hang’n. De Fransoos wil de zweppe pakk’n, mar noe gunk he te verre. “Blief of, de zweppe hoale ik allenug vaste, zeg ik!” en ik griss’n de zweppe terugge. Mar de snotterneuze begun al oaver: Morte, of motte te praot’n en he pakk’n de karabijn van zien scholders en zett’n disse an um te schiet’n; mar ik zage det de hanepalle nog op veilig stund. Weer grep he me de teugels uut de klauw’n en he wil zelf gaon menn’n. Mar peerd Marie begun noe ok antiefrans te wörd’n. Hoe harder he an de teugels rukk’n, hoe langzamer Marie begun te loop’n. En opiens vertikk’n Marie ’t helemaole en blif staon en verreur’n zich helemaole niet meer. Wat ’n bassendse schik had ik van binn’n: ik wolle de teugels helemaol niet weer hebb’n! Noe drukt de Fransoos mie disse, pissig weer in de haande. Kopschuddend wis he naor ’t peerd:” Morte, morte”!Ik zegge:” Mar dan mut IE de waag’n trekk’n”! He klum van de bok of en leut zich achter in de waag’n zakk’n; want dan hoefd’n he zich niet meer zo te erger’n. Langzaam en gesteurig an kump ’t spul in Heino an. Alles wordt elost en Tichelhof en ikke kond’n weer terugge gaon. Wiele hebt nooit meer ’n tweede rit ehad! (Bron: Anton Schrijver)