De gordijnen zijn nog dicht. Dat doen ze iedere avond. Teken voor de gasten ook dat ze gaan sluiten. Gisteravond was de biljartclub op bezoek bij Kappers, dat een prominente plek inneemt op het karakteristieke dorpsplein.
Hoonhorst heeft nog een kern zoals het een katholiek dorp betaamt. Tot voor kort woonde de pastoor er nog. Zaal Kappers bestaat al 150 jaar. In 1860 werd de eerste steen gelegd van wat toen nog tapperij en herberg Fakkert heette. “Dit kleine kereltje hier, dat is mijn opa”, wijst Jean Huitink op een geel-bruine foto uit 1908. Huitink (47) staat nu samen met zijn vrouw Karin (43) aan het roer van het café-restaurant en zalencomplex in Hoonhorst. Zijn moeder is een Kappers, dus het is nog steeds een familiebedrijf. “Wij zijn de vijfde generatie”, vertelt Jean, die zelf niet in Hoonhorst opgroeide. Zijn vader was architect en besloot naar Enschede te verhuizen. Maar in de weekeinden kwamen ze vaak terug, de familie had ook een huisje in de bossen van Hoonhorst. En ze waren veel bij opa en oma te vinden, die toen café Kappers runden.
De herinneringen aan die tijd zijn warm. Dat de pyjama over de chromen stang voor de kachel hing op te warmen voor het slapen gaan. Want boven bij opa en oma was het koud. Of de plaatjes die je kon sparen bij de Donald Duck-kauwgum, die ze verkochten in het kruidenierswinkeltje. “Geluksplaatjes waren dat. Hele stapeltjes bewaarde ik”, weet Jean nog goed. En dat hij een reepje chocola kreeg van klanten in het café. Of de liefde voor de horeca toen ook geboren is, weet hij niet. Dat is moeilijk uit te leggen. “Het zat vast in de genen”, zegt Huitink, die Twente later verruilde voor de middelbare hotelschool in Zwolle. Hij logeerde in die tijd bij opa en oom Gerard, toen eigenaar van Kappers. Dan stond hij in de weekeinden achter de bar in de discotheek. Of hij hielp bij bruiloften. In 1990 zijn de Huitinks in het familiebedrijf gekomen. “Het uren maken, maakte ons nooit iets uit. En als we het voor een baas doen, konden we net zo goed voor onszelf beginnen”, was de gedachte. Ze begonnen met het café en de zalen, maar er kwam al snel een restaurant bij. Want Jean is de spil in de keuken. Altijd bezig met het bereiden van smaakvolle gerechten. Hij bereidt buffetten voor bruiloften en kookt voor gezelschappen in hun restaurant. “De woonkamer noemen we dat, dat gevoel straalt het ook uit”, zegt Karin. In de begintijd woonden ze zelf in een kamertje boven de zaak, maar na de komst van Janice (14) en de tweeling Ian en Jessey (10) werd dat te klein. Karin: “Privé hebben we nooit veel eisen gesteld. We waren toch meer beneden aan het werk dan boven.” De woensdag houden ze vrij in de wintermaanden. Behalve als er een koffietafel is voor een begrafenis of een feest, dan gaan ze gewoon open. “Als café heb je ook een maatschappelijk functie in het dorp”, vinden de Huitinks. De biljartclub komt er, maar ook de toneel- en carnavalsvereniging vinden er onderdak. Net als Welzijn Ouderen er komt voor activiteiten en gezamenlijke warme maaltijd. “De verenigingen hoeven geen zaalhuur te betalen en voor een kan koffie rekenen we heel weinig, omdat je ook wat voor het dorp moet doen.”
Net zoals ze voor de Duurzaam Hoonhorst de ruimte van de garderobe van de zaal beschikbaar hebben gesteld. Daar houdt de stichting nu kantoor. “Dat is ons aandeel daarin, onze steun aan het dorp.”
Twintig jaar runnen ze Kappers nu. En hoewel het altijd aanpoten is in de horeca, zijn ze het nog lang niet beu. Uit de nieuwe ontwikkelingen in het dorp, zoals de restauratie van de molen en het Kulturhus, putten de Huitinks weer nieuwe ideeën. Een nieuw terras bijvoorbeeld. En ze willen meer met streekproducten gaan doen. “Dat wij hier bijvoorbeeld pannenkoeken serveren, die met het meel van de molen zijn gebakken. Dat zou toch geweldig zijn.” De festiviteiten rond het 150-jarig bestaan van zaal Kappers zijn verschoven naar volgend jaar. Dan zit onder meer de restauratie van de molen erop. “Met alle ontwikkelingen in het dorp willen we dat graag laten samenvallen”, legt Karin Huitink van Kappers uit.
Dan wordt ook het jubileumboek verwacht. Willem Damman is de archieven ingedoken en heeft de geschiedenis van Kappers vastgelegd. Bron de Stentor 27 nov. 2010
De vorige uitbater Gert Compange:
Mijn naam is Gert Compagne, de meeste mensen zullen mij kennen van Zaal Kappers in Hoonhorst waar ik uitbater was, waar ik ondertussen alweer sinds 1990 weg ben, wat gaat de tijd toch snel!
Op dit moment heb ik ook weer een bedrijf, in de Achterhoek in een klein dorpje dat Almen heet.
Het bedrijf dat ik nu heb is een Café, Restaurant, Zalencentrum en het heet “De Nieuwe Aanleg”. (www.nieuwe-aanleg.nl)
Er is bij ons de mogelijkheid om te kegelen, bowlen, schieten en we hebben camperplaatsen en een passantenhaven waarin sinds kort onze eigen partyschip “De Aanleg” ligt.
Er is ruimte voor van allerlei mogelijkheden, van vergaderingen tot bruiloften en recepties.Het meeste aan Hoonhorst mis ik de gemoedelijkheid van het dorp, en natuurlijk de grappen van Geert Kappers en zijn meedenkendheid. Heel af en toe kom ik nog eens door Hoonhorst heen met de motor en dan denk ik nog wel eens aan die tijd.Ik heb erg veel goede herinneringen aan Hoonhorst, zoals een hele goede samenwerking met de plaatselijke bevolking. Daarom wil ik ook graag iedereen de groeten doen, en ik zou zeggen; kom gerust een keer langs! En daar geven ze oook behoorlijk gehoor aan. regelmatig heb ik bezoek van Hoonhorsters. Zelfs zij we nog met ons eigen mensen bij Het Boskamp geweest met een personeelsfeest. Daar praten ze nog iedere keer over. Dat was geweldig. Het gaat goed moet obs op 1 klein dingetje na, we zijn op vakantie met de motor onderuitgegaan. afgelopen week moest ik daardoor mijn laatste operatie ondergaan. Daarna hoop ik weer volop mee te kunnen huppelen in ons bedrijf. Ik kijk nog regematig naar Dalfsennet. nl. Ik vindt het hartstikke leuk het Hoonhorst, de Sterenbosch en Dalfsen op deze manier te kunnen blijven volgen. Namate je ouder (of verstandiger) wordt, gaan je steeds meer dingen van vroeger intereseren. Willy zo deur doen en tot de volgende keer.
Vriendelijke groet,
Gert Gompagne