(column)
Een bril maakt de man

     Je ziet het wel in advertenties: figuren die verschillende brillen (achter elkaar natuurlijk) opzetten en dan is er één die inderdaad de persoon intelligenter doet lijken dan hij of zij is.
     Dat laatste was bij mij eigenlijk ook de bedoeling bij de keus van een nieuwe bril. Dat zeg ik niet tegen de verkoper (m/v) , ook niet tegen mijn vrouw.

Ik had, voordat ik naar de winkel ging, al bepaald: ik wil een montuur met ronde glazen. Waarom? Nou, ik heb een boekwerk met Schrijversportretten, die allemaal in het Letterkundig Museum hangen en het viel me op dat een beetje auteur  ( zeg maar Du Perron, Simon Vestdijk, Jan Engelman, Thomas Roosenboom) een montuur met RONDE glazen heeft.
   Zo dus gekozen. Een zachtgroene lentekleur/-geur om de glazen vast te houden, ja en dan de ontmoeting met mensen die je nog, minder intelligent, kennen van de vorige bril.

De meeste reacties waren positief; vlot, een beetje Youp van ’t Hek-achtig, leuk die lichtgroene kleur aan de binnenkant. Met al die complimentjes was de bril met vrij hoge prijs  niet te duur.
Maar, om heel eerlijk te zijn, de mening van volwassenen zeggen me niet zo veel. Wel van (klein) kinderen. Die spreken spreekwoordelijk tenslotte de waarheid.
Eerste kleindochter: wat een slome bril!
Waarom, vroeg ik?
Nou, gewoon stom, met die andere was u mijn echte opa, zei ze met het kopje wat eigenzinnig schuin.
Moet ik nu een nieuwe kopen?  Eerst maar het huis verkopen en  …. er is steeds meer uitzicht op een goede afloop. Hoe kan het anders: met zoveel (uit)zicht voor zo’n Aldi-prijsje.

lenze l. bouwers