(door Roos ter Beek)

Waarom ben je ambassadeur geworden van de Samenloop voor Hoop?  

Nou, het is meer: waarom ik “ja” heb gezegd toen ik ben gevraagd. Ik zeg namelijk niet altijd “ja”. Maar in dit geval zijn er een paar redenen. Ten eerste in mijn persoonlijke geschiedenis, hoewel ik weet dat die niet zo bijzonder is in vergelijking met andere mensen hoor. Mijn vader, zijn twee broers en een goede vriendin zijn aan kanker overleden. Op die manier is de ziekte kanker is heel dichtbij gekomen, het is niet meer zomaar een ziekte. Maar volgens mij geldt dat voor de meeste mensen. Iedereen kent wel iemand dichtbij die er door is geraakt. Of omdat je het zelf hebt gehad of een van je geliefden.

Ten tweede vind ik dat er over de beleving van kanker gesproken moet worden. Toen ik jong was sprak men er niet over, het was taboe. Men noemde het eventueel “K”, maar eigenlijk verzweeg men het liever. En dat terwijl veel mensen leden aan kanker en toen het nog bijna altijd een lijdensweg was die fataal eindigde. Als je het had ging je er meestal ook aan dood. Eigenlijk negeerde de omgeving dat. Door er over te zwijgen werd het ontkend. Die manier, hoe men ermee omging 35 jaar geleden, dat is in mijn ogen helemaal fout. Tegenwoordig  is men open, praten we er over. Trouwens,  het is overigens niet meer alleen maar één soort kanker, het zijn ook verschillende ziektes geworden. Medisch én menselijk doen we het beter. Patiënten en degen die hen nabij staan krijgen nu de aandacht die ze nodig hebben.

Het rare is eigenlijk dat je nu kunt spreken over de zin van de grote getallen; er zijn namelijk zovele mensen die erdoor getroffen worden. Degene die getroffen wordt levert een individuele strijd, het leven verandert fundamenteel en als ze de ziekte overwinnen blijft de angst altijd. Gelukkig is er statistisch gezien tegenwoordig een grotere kans op behandeling en op genezing.

Een jaar geleden overleed mijn laatste tante aan alvleesklierkanker. Ze heeft de laatste 10 maanden van haar leven heel mooi kunnen maken, omdat ze erover praten kon en haar omgeving het met haar beleefde. Haar man heeft 30 jaar daarvoor in stilte geleden aan kanker en is er in stilte aan overleden. Mijn conclusie is dat aandacht zin heeft!

Waarom mag je persoonlijke verhaal in de media?

Het is geen persoonlijk verhaal. We hebben allemaal dit verhaal. Iedereen komt ermee in aanraking. De klank van schaamte van vroeger is nu weg. Dat is goed want schaamte is destructief. Van schaamte is nog nooit iemand gelukkig geworden. Ik ben niet zo van “zwijgt het voort”, we weten immers allemaal dat het er is, dus spreek ik het ook uit!

Loop je zelf ook mee met de Samenloop?

Ik ga meelopen. Ik kom op de fiets naar Ommen en ga zeker een uur lopen. Dan heb ik mijn beweging ook weer.

Er zit bij mij namelijk ook angst voor de ziekte. Tot 4 jaar geleden rookte ik nog en leefde ik ongezond. Maar 4 jaar geleden ben ik naar aanleiding van dat schrikbeeld eens goed gaan nadenken. Ik wilde gezonder leven, me beter voelen. Dus ben ik gestopt met roken en meer gaan sporten. Ik ben nu 10 kilo lichter en voel me stukken beter. En ik mag nog steeds graag een wijntje drinken, maar zorg wel voor mezelf. En dat lopen is dus iets dat erbij hoort. Iedereen kan het. Als ik was gevraagd voor een “Bingo voor Hoop”, dan had ik overigens zeker ‘nee’ gezegd!

Hoe sta je tegenover het idee van het meeloopspreekuur?

Kletsen tijdens het wandelen is leuk, dus daar doe ik aan mee. Maar het moet geen werk worden!

Heb je nog een motivatie die je kwijt wilt waarom mensen mee moeten doen?

Niet persé, iedereen heeft zijn eigen verhaal en eigen redenen om te lopen.