LONDEN – HOONHORST – Door Dennis Veneboer- Met de ondergrondse, het beste vervoersmiddel in London op weg naar het Excel Sportcentrum. Een groot conferentiecentrum van 70 voetbalvelden in het oosten van London. In deze inmense sporthal worden naast het judo o.a. ook het gewichtheffen, tafeltennis, worstelen en schermen afgewerkt. Een hal waar tussen de 50 en 70 duizend mensen kunnen zitten. 
 

Hopend op een “gouden dag”bij het judo. Het stadion gevuld (zoals in de media al gesuggereerd, niet helemaal vol, zal wel aan de bobo’s liggen) met supporters uit alle werelddelen: Britten, Brazilianen, Koreanen, Chinezen, Hongaren, Fransen voor hun held Lucille Decosse en uiteraard ook heel veel Oranje supporters. Wij komen net als alle andere oranjesupporters om Edith Bosch onze Nederlandse judoka bij de vrouwen tot 70 kilogram aan te moedigen.
 
De 1e ronde een bye (rondje vrij) voor Edith Bosch. De 2e ronde tegen de local hero met ongeveer 9500 toeschouwers die duidelijk laten blijken voor de tegenstander te zijn. Die leg je vervolgens gewoon half op de rug en op naar de kwartfinale nog steeds voor dat 1e doel die gouden medaille. Tja dan wordt jezelf half op de rug gegooid tegen een Duitse die later zilver pakt en weg gouden droom. Zoals Edith ’s avonds zelf zou zeggen: Ik heb vandaag 1 foutje gemaakt en dat mag niet en dan uitgerekend tegen een Duitser, erg jammer.
Dan de herkansingen na de middag voor een bronzen medaile in. De 1e partij gewonnen. Vervolgens de finale van de herkansing om het brons en dan 20 seconden voor het eind een score voor de Chinese, weg medaille zou je zeggen. Neen, 2 seconden!! voor het eind zelf scoren. De toeschouwers uit alle windstreken en niet alleen de Nederlanders worden gek, een luid applaus en aldus gaan we verlengen. Geen scores, dan de vlaggetje. 3x wit een unanieme beslissing van de scheidsrechters. Een gouden medaille verloren en een mooie bronzen medaille gewonnen.
Op naar het ‘ beroemste huis’ van London waar 6.000 mensen haar een warm welkom verzorgen. De meeste mensen hebben de beelden vast en zeker gezien op de tv, maar ik krijg nog kippenvel van het lawaai van al die enthousiaste suppporters in het HHH. Het maakt niet uit welke medaille je hebt gewonnen, de bewondering van de supporters, het geschreeuw en het geklap is niet in woorden uit te drukken.
 
We zijn weer thuis. De Olympische Spelen gaan nog een dikke week door. Ik wens iedereen veel plezier en als er nog mensen zijn die twijfelen om er wel of niet heen te gaan, zou ik zeggen. GAAN!