Goede DAG, ik wilde net als belooft de brief ook aan de mooiste nieuwssite van Dalfsen sturen;-) lieve groeten, Anja warschburger

De zoektocht.

In 1986 ben ik van uit West Berlijn 6 weken in Nederland, in Dalfsen geweest, ik heb daar een fantastische tijd gehad en heeft mij voor mijn verdere leven veel steun gegeven.

Links Joke en rechts de toen kleine Anja

Helaas hebben we onze Briefkontakt niet kunnen oprecht houden, en zo hebben we elkaar uit de oogen verloren. Wat natuurlijk ook logisch is, en vaak gebeurt! Maar vergeeten ben ik jullie nooit! Dit verhaal gaat dus over een jong meisje die loggeerde bij de Immenhorst aan de Heinoseweg en heel veel over de vloer kawmen bij de Fa. Krisman aan de Slennebroekweg, omdat daat toen leeftijdgenoten waren, waar ze veel kwam spelen in die periode dat ze hier was. Na dien is het contact min of meer verloren gegaan.Ze wist zelfst de plaatsnaam al niet een smeer, Dan is het lastig zoeken als je vanuit Zwitswerland hier op zoektocht gaat. Lees nu verder.

Ik heb heel lang al geprobeert om uit te vinden, waar jullie nu wonen, maar dat viel niet mee.
Alles wat ik wist, was jullie voornaam, en dat het in de buurt van Zwolle is geweest, Wim waarschijnlijk suikerziekte had (vanwege die spuit voor het eten, dat maakte toch indruk op me;-) Dus een haarspelt vinden valt niet mee… Ik had het geprobeert via de sociale Dienst in Berlijn, die helaas pas 1987 begonnen zijn met archivieren van de Informaties, dus een jaartje te laat;-) Dan had ik via de organisati Bleekneusjes geprobeert,(met dank aan Dieuwke de Vries van de organisatie die heel veel voor mij heeft geprobeerd uit te vinden) helaas zonder success.

 Met mn hoofd op de Nederlandse kaart verdiept, hoopte ik de het plaatsnaam zal herkennen en mij misschien te herinneren, enzo tenminste een plaats te hebben waar ik kon zoeken, maar ook dat hielp niet echt.

Hele belangrijke mensen voor mij, uit Winschoten hebben samen met mij boven de fotos gezeten die ik van toen had (op Station bij het afscheid) om misschien toch iets te vinden wat verder zal kunnen helpen, maar heelas, nee hoor.

Tot ik in juli  met mijn Vriendin Muriel(Nederlandse) naar Nederland op vakantie ging(ik woon in Zwitserland), zijn wij naar Zwolle naar het Gemeentehuis gegaan, en daar begon de zoektocht op nieuw;-)
De Mevrouw daar was  ontzettend behulpzaam, en heeft geprobeert mij verder te helpen! Ze stuurden ons richting Hattem, Wijthmen en Dalfsen, want in mijn herinnering was het huis van Jan & Annemarie (de Immenhorst) ergens midden in het bos, en jullie hadden een boerderij dacht ik (nu weet ik dat  het die boerderij van jullie grootouders was) En zonder betere weeten zijn wij in Wijthmen begonnen, waar we de neus achter na  naar van de  ene boerderij naar de andere gereden zijn, in de hoop dat iemand jullie zouden kennen.

Het was een  onbegonnen zaak, want er war gewoon geen familie van Wim& Joke met Yolanda, Ingrid, Bianca en Wilfried…
In mn herinnering zag ik Wim heel vaak op een Traktoor zitten, dus voor mij was hij boer;-) en een oudere man namens Jan, die  Imker was kenden ze ook niet … Ik dacht dat Jan en Annemarie heel oud waren en Jan gepensioneerd, want ja hij ging nooit werken, maar  blijkbaar had hij gewoon zes weken vakantie van zijn Postbaan  genomen… weet ik nu ik jullie gevonden heb)

Met veel geluk en toeval  kwamen we via via bij de Familie Lochtenberg in Wijthmen terecht, die ons meteen binnen lieten, en erg gastvrij en hulpzaam waren! Zij hadden zelf vele jaren kinderen uit Berlijn (waar ze gedeeltelijk nog steeds kontakt mee hebben) opgenomen.
Samen probeerden wij via de Organisatie Pax Christi en Meneer Rien van Loon(voorzitter van de Pax christie) die wij gebeld hadden jullie te vinden.Ook hij had geen gegevens van zo lang geleden.
Hij had die avond en soort reuni en zal vragen met de Informatie die ik had, of iemand jullie kennde, wat dus niet zo was( hij heeft mij later nog geschreven dat er niks bekend was over jullie). Familie Lochtenberg belde voor mij ook de Imkervereniging op om misschien via hun Jan te kunnen vinden, in de hoop, dat hij mij jullie Adress zal kunnen geeven… Maar helaas de Haarspeelt was er nog niet gevonden…

Tot meneer Lochtenberg tegen mij zij, ik zou toch probeeren om de Stationen in de buurt af te rijden, (Heino, Hattem, Dalfsen) in de hoop, als ik ze zie mij aan iets kan  herinneren. ( even voor de duidelijkijd, we praten hier over 24 jaar geleden;-) Met deze waardevolle tip zijn we gewoon de neus achterna in Dalfsen begonnen, en ja hoor, dat was hem!
het Station  is ook iets verandert maar ik wist toch, dat het deze is geweest, waar jullie mij toen weer op de trein gezet  hebben!!
De eerst beste straat richting bos zijn we in gereden, want ja, het huis en de „boerderij van jullie“ lag ja in een bos,(in mijn herrinering met een donker huis met rieten dak)

We zijn we weer verder gaan zoeken en vragen en veel huisjes gezien die het eventueel zouden kunnen zijn maar telkens weer kende niemand de Familie, tot wij met heeeeeeeel veel geluk in de Sterrebosweg bij een huis langs kwamen (met donker dak) waar ik een jonge vrouw naar Joke en Wim vroeg.
Deze Jonge vrouw (Maureen) wist meteen over wie ik het had, want zij is de dochter van Joke haar baas van het Restaurant!
We wisten niet wat we hoorden,zo geweldig zeg!Het liefst had ik haar omhelst zoooo blij was ik! (Zij vertelde ons ook, dat Wim helaas  was overleden… )
Ze wilde ons net de Weg naar Joke haar huis uit te leggen, maar toen stoppte ze in eens en zij; daar rijd Joke in en busje met flinke tempo door het bos aan ons voorbij!

Wij wisten niet hoe snel we in de auto moesten zitten en haar achter na te rijden, we voelden ons net James Bond;-)

Ergens ging Joke dan gelukkig stoppen (want het bleek dat zij via het restaurant een catering van een 50 verjaardags feest had).

Toen ik haar van dichter bij zag, wist ik het meteen, ja, dit is Joke!Joke Krisman! Onvoorstelbaar, naar zo veel Jaren had ik haar gevonden… En het mooiste was, ze herinnerde het zich meteen!
Een van haar eerste zinnen was: Voor jou heb ik die Pullover tot s morgens om vier uur gebreid… een cadaue voor mij waar ze de mauwen  moest bijwerken/ korter maken…!
Het was fantastisch, onwerklijk, en geweldig te gelijk! Joke stuurde ons naar het Restaurant Het Boskamp ( waar ze ons  later zou zien want ze moest immers nog werken) en trakteerde ons op het Avond eten..

Intussen hadden wij naar uitleg  van haar geprobeert het huis van Jan & Annemarie te vinden, wat dus in meer dan een uur niet gelukt is, (Dalfsen is ook ontzettend groot zeg;-).
In het restaurant aangekommen wachte Joke haar baas al op ons, want hij hoorde ondertussen het verhaal van de speurtocht naar jullie! Hij vond het alle maal geweldig en vroeg me of ik niet zin had om dit verhaal en beetje op papier te zetten, voor zijn Internet Krant van Dalfsen, wat ik hiermee ook gaag wil doen;-)
Naar vele emotionele momenten, en het eerste bijkletsen met Joke liet zij ons het huis van Jan en Annemarie zien. Ze belde voor ons bij die mevrouw aan, en we mochten zelfs even binnen kijken! Het was veranderd en lichter geworden, maar onherkenbaar(geen rieten dak) het was het huis van mijn Gastouders! De Tuin waar Jan zijn Bijen had, Annemarie haar kruidentiun… De trap naar de bovenverdieping, waar mijn kamer was… ik zag het allemal weer voor me…

Daarna gingen wij bij Joke thuis op de koffie,

Het was erg bijzonder allemaal, want ze belde haar dochters Yolanda, Ingrid en Bianca, en zei tegen iedereen iets van; Hier is iemand die jij kent, maar heel lang geleden gezien hebt… en toen gaf ze mij het telefoon! Het was erg spannend voor mij, want ja deze zes weken waren voor mij fantastisch en de mooiste tijd van mijn kindheit, maar hadden jullie er nog herinneringen aan? Gelukkig wel! Naar een beetje bijpraten, wat dus gelukkig in het Nederlands kan, want ik heb Nederlands geleerd  kwam Bianca zelfs die avond met haar man nog uit Hengelo aangereden! Wat geweldig! Natuurlijk zijn we ouder geworden, maar het  gezicht Bianca is het zelfde gebleven;-) Ik voelde me ineens weer acht;-)

Waarom ik jullie niet vergeten ben en het zo belangrijk voor mij was jullie weer te vinden was omdat ik jullie zo graag wilde bedanken voor die mooie en voor mij zo waardevolle tijd die  ik gehad heb bij jullie.
Ik heb bij jullie geleerd wat een gezins leven is, ik heb geleerd wat warmte is in een gezin.

Ik ben overtuigd dat deze 6 weken mij kracht hebben gegeven voor een ander leven te kiezen als ik het van thuis kende.

En daaroom was het voor mij zo belangrijk om jullie dat te laten weten! Ik wilde jullie gewoon dank je wel zeggen voor alles wat jullie voor mij gedaan hebben!
Het  lijkt het misschien niks groots, dan maar wil ik jullie toch zeggen, dat het voor mij enorm groot en belangrijk was!
Dank jullie wel, jullie en iedereen, die het weer zien mogelijk heeft gemaakt!
Hartelijke groetjes, Anja