DALFSEN – ZWOLLE – Soms ga ik de wereld in, zoals vroeger de Dalfsenaar zo af en toe Nederland inging, tot Zwolle…
Maar eerst afscheid nemen. Op het station trof me die mooie voorgrond met schapen en de kerktoren op de achtergrond, alles gezien tussen twee bomen.

In Zwolle – op weg naar het “oude ” gemeentehuis –  is daar het doorkijkje over de gracht richting de Peperbus en daar spreken een jongevouw en -heer mij aan. Of ik het ook verschrikkelijk vind dat daar een moskee komt. Ik weet van niks – mijn naam is Henkie , ik kom uit Dalfsen – , ze maken daar tijdens hun diensten verschrikkelijk veel lawaai, zegt ze. En hij voegt eraan toe: wegwezen die Turken, ze pakken al ons werk af, ik ben er ook werkloos door geworden. Nou ja, dat lawaai moeten ze binnen de muren houden, goed isoleren en op het verwijt van werk afpakken heb ik geen antwoord.

We lopen door.
Via het beeld Adam, ga ik het gebouw binnen waar ook de gemeenteraad van Zwolle  vergadert. Hier is een bijeenkomst waarop allochtonen hun pas of verblijfvergunning krijgen, soms na een jaar of tien Nederlandse taal en gewoonten leren. Ik mag daar als -ex-stadsdichter –  een gedicht voordragen. Vandaag zijn er 18 nieuwe burgers met tien nationaliteiten, waaronder twee Turken …
En die zijn blij …
Ik heb er ook foto’s gemaakt en één wil ik u niet onthouden.
Maar intussen ben ik weer terug in Dalfsen, zonder moskee … En verder Amoene lezen.
Met naastenliefdegroet, lenze l.