Deze maand stond ik stil en vierde ik dat ik 10 jaar uitvaartbegeleider ben. Een lange tijd en nog geen dag spijt. Ik begon november 2002 bij Marjon Klaassen in Zwolle. Van haar heb ik het vak geleerd. Veel afkijken, meelopen en luisteren. Een boeiend vak met heel veel details. Ondertussen voer ik het vak al tien jaar uit en nog steeds met heel veel plezier! Elke keer is het anders, andere mensen, andere verhalen en andere wensen. Ik vind het fijn dat ik zo dichtbij mensen mag komen. Naasten bivakkeren in een bijzondere periode en laten mij letterlijk en figuurlijk binnen in hun leven. Soms sta ik na vijf minuten al bij iemand op de slaapkamer omdat de familie vraagt; ‘Wil je even bij moeder kijken?’
Mensen in rouw zijn niet handelingsonbekwaam zoals vroeger wel gedacht werd. Naasten zijn puur, echt en vaak verdrietig. Maar soms ook boos en bang en heel soms opgelucht. Boos omdat de dood p lotseling kwam. Bang om hoe het verder moet. Opgelucht omdat het lijden over is.
Naasten moeten mijns inziens de tijd nemen om hun gevoel te laten spreken. Een uitvaart regel je niet vlotjes want dan laat je vooral het verstand spreken. Soms kan een besluit pas vanavond of morgen genomen worden omdat men er nog even op moet broeden. Dan mag het hart mee spreken en dan kloppen de keuzes logischerwijs.
Ik hoor wel eens zeggen dat ‘al die nieuwe uitvaartondernemers alleen maar poespas en fratsen willen verkopen’. Dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Een uitvaart kan maar één keer en moet dus goed. Alles moet kloppen. Alleen u weet wanneer het klopt. U weet wat er bij
u past en wat u aankunt. Sommige dingen worden fratsen als ze bedacht zijn voor het uiterlijk vertoon. Als er ‘poespas’ is omdat het bij de familie en/of de overledene hoort dan voelt het niet als ‘poespas’ maar als een waardig afscheid.
Naasten nemen niet alleen op de dag van de uitvaart afscheid. Tijdens de ‘uitvaartweek’ komen er al veel momenten van afscheid nemen voorbij. De laatste keer iemand verzorgen, iemand in zijn kist leggen, iemand typeren (rouwkaart), iemand het huis uitdragen etc..
Deze momenten met aandacht beleven maakt dat naasten de werkelijk-heid van de dood onder ogen zien en de pijn van het verdriet ervaren. Dit is nodig voor het verdere rouwproces. Een ‘goed’ afscheid is het begin van een ‘goed’ rouwproces. Als naasten tegen mij zeggen ‘we hebben een mooie week gehad’ dan ga ik met een fijn gevoel naar huis.
Vanaf volgende week verschijnt er maandelijks een column van mij met uitvaartverhalen in De Dalfser Markramer.
Voor meer informatie mag u bellen: 06 517 597 47
U mag ook mailen: geraldine@gaandeweg.net
Geraldine van de Vegte
Gaandeweg uitvaarten
www.gaandeweg.net