Kan dit: het ene gebouw – waar mensen
leefden, trouwden, werkten –  na het andere
in elkaar slaan, puin ruimen, diepe wensen
voor een ondergrondse verwezenlijken?

Kan dit? Kamers uit het hart van het dorp
amputeren en toch het verleden bewaren
in het heden? Geen machine is te bedaren:
men houwt erop in, ijzeren sjofels,
als gulzige drakenkoppen, vol.

Kan dit? De molen kijkt verontrust,
vraagt zich af of hij niet in de schaduw
van nieuwbouw winkels en appartementen
komt te slaan, een monumentje,
een graantje herinnering.

Vraag het de Vecht. Kijk naar de stroom
en voel de jaren aan je voorbij gaan.
De Vecht heeft ervaring vanuit de bron
langs – uit as, ruïnes herrezen – kastelen,
dorpen en steden in het licht van de zon.

©   lenze l. bouwers