Wie de afgelopen dagen de ‘paardenvleesgate’ gevolgd heeft, kan tot de conclusie zijn gekomen dat paardenvlees iets vreselijks is. Dat het een soort verwerpelijk vlees is dat we zo ver mogelijk van ons bord moeten houden. Ik heb daar toch hele andere associaties bij. Begrijp me goed, ik vind ook dat er duidelijk op de verpakking moet staan als er paardenvlees gebruikt is. Maar paardenvlees als iets afschuwelijks afschilderen, gaat me wel erg aan het hart.

Paardenvlees is namelijk lekker, en het is een heel goed stukje vlees. Vaak vlees dat een goed scharrelleven heeft gehad en daarom ook heel duurzaam. Jaren geleden at ik nog regelmatig een prachtig mager paardenbiefstukje of een lekker plakje paardenworst. Opeens realiseer ik me echter dat ik al in geen jaren meer een paardenvleesslager heb gezien. Ik vermoed dat veel van de paarden die geslacht worden, naar Italië verdwijnen. Want daar wordt het zeker gegeten. Volop! Is het niet in de salami, dan maken ze er wel wat anders lekkers van. (ingezonden stuk)