Een modewoord dat je de hele dag in de oren klinkt is :SORRY. Sorry werd eerder ook wel gebruikt, maar minder frequent en met de juiste betekenis: pardon, mijn verontschuldiging. Je bood a.h.w. je excuses aan voor de belabberde situatie, door jou tot stand gebracht.

Pardon, ik ben wel lastig, maar mag ik even passeren. Sorry, ik ging per ongeluk op uw mooie schoen staan in het gedrang.

Maar nu is het vaak een reactie van iemand die gewoon geen zin heeft om naar je te luisteren, en dan “sorry “ zegt. Neem me niet kwalijk, ik ben met mezelf bezig en kan geen contact gebruiken. Men hoort de vraag wel ( of maar half, of niet) en vindt het vervelend om te antwoorden. Inbreuk in de privacy.

Maar het is geen verontschuldiging van de sorry-spreker. De fout ligt bij de vragensteller, bij hem of haar die even aandacht vraagt.

Het komt bij mij als dikke, vette desinteresse over.

Wat te doen? De vraag niet herhalen. Gewoon aankijken. Want taal vraagt om communicatie. En niet om versleten woorden, die de een van de ander overneemt zonder erbij na te denken.

Sorry, dat ik dit even moet luchten.

(lenze l. )