The longest day!
Zo mogen we het wel noemen, het was een latertje gisteren. De dag direct maar begonnen met de bougie jacht. Drie adressen verder hadden we beet, paar prachtige gouden originele Audi bougies gekocht. Sindsdien lopen we een beetje scheef, we missen allemaal een klein stukje rib. Na vakkundige montage liep de Audi weer als vanouds, hehe dat scheelt een beetje ellende, lekker vol gas de bult op.
Dat moet Ronald ’s middags ook gedacht hebben, omdat we eigenlijk alleen maar sneeuw naast de weg hadden leek het ons erg verstandig om een bergpaadje in te rijden. Ging mooi, lekker glijden en scheuren, Volvo vast en andersom op de weg, allemaal geen probleem. Totdat we boven waren en een plaatselijke vrouw met een hele dikke trekker ons verzocht om te draaien, er zou een boom op de weg liggen en draaien was daar niet makkelijk. Ondanks dat wij niet snel naar een vrouw luisteren leek ons dit wel een goeie raad. Toen kwam het volgas moment van Ronald, wat zal die jongen gedacht hebben? “Vakuh buj te bange”, zullen ze in Oudleusen zeggen, met een gangetje van 50 à 60 een beetje slippen gaat toch altijd goed? Nou niet dus, beeld materiaal is aanwezig en zal geplaatst worden, na een lichte correctie aan de linkerkant van het pad belanden we met een smak in het sneeuwpak! Lachen, gieren brullen natuurlijk, totdat we weer verder wilden.
Het lijkt erop of je hem er zo weer uit trekt, maar dat is dus niet het geval. Er zat een diepe greppel en na enig trekwerk lag de hele rechterkant vast in die greppel. Nog een uur aan het martelen geweest, we hebben alles geprobeerd, Audi er voor gespannen, Mercedes van een ander team, die trouwens erg behulpzaam waren, er ook maar voor gespannen, er zat geen beweging meer in. Toen het dappere besluit genomen om toch maar met hangende pootjes terug te gaan naar die mevrouw met die dikke trekker! Even aan de bel, ze zag ons en had aan een blik genoeg. Met een grote glimlach klom ze in haar trekker, en wist ze de kleine jongetjes te bevrijden uit hun benarde positie. Gelukkig geen noemenswaardige schade overgehouden, alleen de bumper is een iets ander model geworden, lijkt wel een echte rally auto de hele onderkant is eraf. Omdat wij de moeilijkste ook niet zijn, mevrouw maar even een paar flesjes goudgeel sap mee gedaan voor de moeite.Snel konden we onze weg vervolgen, we hadden inmiddels een achterstand van een uur of vijf.
En dat hebben we gemerkt, het was al stikdonker toen we nog een dikke 250 kilometer te gaan hadden. Met enige voorzichtigheid en met een ander team die graag even bij ons wilde aanpikken zijn we verder gegaan, en nog verder en nog verder, totdat er ineens allemaal auto’s op de weg stonden, paniekend te gebaren dat we rustig aan moesten doen, dus voet op de rem en toen merkte ik het pas, het wegdek was helemaal opgevroren, helderop een aantal meters verder stonden we eindelijk stil. In de berm lag een Audi een meter of vijf, zes naar beneden gestort, helemaal in elkaar. Gelukkig is er niemand gewond geraakt maar voor deze jongens was het einde verhaal. Voor ons niet, erg voorzichtig en vooral langzaam zijn we verder gereden, bij een pompstation even de maag gevuld en de benzinetank, om vervolgens pas om half 1 in het hotel aan te komen.
Helemaal kapot en bedenkend dat we dezelfde morgen weer om 8 uur moesten starten namen we een paar slaapmutsjes en zijn gaan genieten van de wel verdiende slaap. Een beroerde start van de dag na zo’n kort nachtje, maar wat was het achteraf een gave dag geweest! 250 kilometer over ijswegen waar vind je dat?
Nu weer lekker onderweg, hopen vandaag wat punten te scoren, want dat is tot op heden nog maar slecht gelukt. Vanuit Noorwegen de groeten!
