GANZEPAN – De Ganzepannebrug vandaag precies 70 jaar geleden opgeblazen, dinsdag 10 april 1945. “Gisteravond ca. 23.00 uur werd er op het raam geklopt. Toen we open deden stonden er 5 Duitse militairen en die wilden hier slapen. We probeerden ze weer weg te krijgen, doch het lukte niet. Toen zijn ze op de deel in het hooi gaan liggen. Vanmorgen zijn ze weer weg gegaan.
Vannacht ca. 01.00 uur is met een ontzettende knal de Ganzepannebrug met een ontzettende knal vernield. Tegelijk heeft men ook nog twee ophaalbruggen en een sluis laten springen. Alles met donderend geweld. We zijn er allemaal van wakker geschrokken. De brug is zozeer vernield dat er geen voertuig meer kan passeren. Dit hebben de Duitsers gedaan omdat de Engelsen, als die komen er niet over kunnen. Ze zullen dus wel nader komen de Engelsen. Door de explosie zijn de huizen in de nabijheid zeer beschadigd. Vandaag ontzettend kanongebulder in alle richtingen.
Woensdag 11 april 1945. De Tommies rukken steeds nader op. We kunnen het mitrailleur geknal al horen, ca 01.00 uur kwamen hier troepen Duitsers met kanonnen. Die werden hier overal in de weilanden geplaatst, met het doel om hier de Ganzepannebrug te verdedigen. Alle mensen die hier zo dicht bij de brug aan de Hoofdweg wonen, gingen weg. Wij hebben toen ook alles wat ons lief was bijeen gepakt en zijn ook gegaan en naar een goede kennis die dieper het land in woont, ongeveer een kilometer van de brug af. (kleren meubels en vee gingen mee). De Engelsen en Canadezen waren opgerukt tot aan deze kant van Heino. Dat is aan de andere kant van het kanaal. Tegen de avond begonnen de Duitsers al met hun kanonnen te vuren. Dat was een oorverdovend geknal. Wij hadden daar niet veel hinder van want de granaten gingen van ons af. Doch waren wij bang dat de Canadezen ook zouden beginnen te schieten. Doch het bleef gelukkig die donderdag voormiddag rustig en ben even met mijn vader naar ons huis geweest. Toen bleek dat de Duitsers daar hadden ingebroken en alles overhoop gehaald maar niets meegenomen, want er viel niets te halen. Tegen de avond begonnen de Duitsers weer te schieten, ook de Canadezen lieten goed van zich horen, wat er toen volgde is eigenlijk met geen pen te beschrijven. We konden aan alles merken dat de Duitsers aan deze zijde van het kanaal lagen en de Canadezen aan de gene zijde. Van ca. 4 uur ‘s middags tot een uur tot half een in de nacht was het ontzettend. We hoorden niets anders dan het gieren en inslaan van granaten. Dicht bij ons huis sloegen nog 6 zware granaten van de Canadezen in. Een huis werd daarbij vernield. We hebben toen de kelder in gereedheid gebracht om als het nodig was daar met ons gezin in te gaan. Nog steeds gierden en ontploften de granaten, nog steeds ratelden de mitrailleurs en denderden de Duitse pantserwagens en tanks over de straatweg. Bij het kanaal branden de boerderijen af als fakkels. De stralen bundels de Canadese zoeklichten doorboorden de duisternis. In een woord het was een hel van oorlogsgeweld. Om half een in de nacht werd het rustig. De blije gedachte kwam bij ons op, Zouden ze vertrekken?? Vrijdag 13 april 1945, na 5 jaar zorgvuldig verborgen te zijn konden we nu weer de rood-wit-blauwe vlag vrij uithangen.”
Aldus een deel uit een dagboek van de 17 jarige Jan Willem Bartels, wonende aan de straatweg ongeveer 500 meter voor de Ganzepannebrug. Bijgaande foto’s van de brug direct na de aanleg midden dertiger jaren en foto’s na het opblazen.
WvdV