DALFSEN – Afgelopen zaterdag vond de Indië-herdenking plaats op de begraafplaats aan de Ruitenborghstraat te Dalfsen georganiseerd door het Veteranencontact Dalfsen Nieuwleusen. De heer Lejo van Tongeren heette de ruim 50 aanwezigen welkom op deze jaarlijkse herdenking op de eerste zaterdag van september.

Hij begon met het vragen van een minuut stilte voor hen die het afgelopen jaar van ons zijn heengegaan. Hierna was het de beurt aan de heer Bisschop en mevrouw Timmerman voor het heisen van de vlag onder een trompetserenade van Cornel Snijder, waarbij de aanwezigen 2 minuten staande de gevallenen herdachten.

Hierna werden de kransen gelegd, de eerste door wethouder Klaas Agricola die namens de gemeente Dalfsen een krans legde , daarna werden en nog twee kransen gelegd namens de nabestaanden en het veteranencontact.
Wethouder Agricola sprak namens het gemeentebestuur van Dalfsen een woord ter herinnering, vooral gericht op het moment waar de strijd in Indië is geleverd en de gevallenen, maar ook gericht op de tijd waarin we nu leven met overal onlusten en strijd. We willen niet die tijd terug en daarom moeten we zorgen dat de herdenkingen generaties lang moeten doorgaan. Vrijheid is een groot goed en vrede zullen we elkaar moeten doorgeven. Oorlog en gevangenschap wil je niet meemaken.
De volledige tekst van Wethouder Agricola;
We herinneren en herinneren ons vanmiddag alle mensen die zijn omgekomen in Nederlands Indië/,Zuid en Oost Azië. In januari 1942 landen Japanse troepen op Nederlands Indië, dat twee maanden later moet capituleren. De Japanners zetten de Europese bevolking van Nederlands Indië gevangen in Kampen. Pas in augustus 1945 wordt Nederlands Indië bevrijdt. Op de Nederlandse erevelden in Indonesië liggen niet alleen militairen, maar ook burgerslachtoffers begraven. Mannen, vrouwen en kinderen van verschillende landaard; Christenen, joden, moslims en boeddhisten.

Dit jaar is het landelijk thema van de herdenking: “Oost West Thuis Best? Oost west, thuis best gaat over het verlangen naar een vaderland, het verlaten van huis en haard tijdens de oorlog. Het verlies van een land, de jaren na de oorlog in een nieuw land wat noodgedwongen thuis wordt. Maar is dit nieuwe thuis ook echt een plek waar je je als vanzelfsprekend thuis voelt? Waar voel je je thuis? Is dat gevoel verbonden aan een land, tijd of plaats of uit het zich op een andere manier? Het gaat over het wrange gevoel van ontheemding dat tot op de dag van vandaag door velen gevoeld wordt.
Ik ben blij dat u hier vandaag aanwezig bent. Want het is zo belangrijk dat we hier zijn. Belangrijk omdat wij er voor kunnen zorgen dat blijvende aandacht wordt geschonken aan een vreselijke periode die deel uitmaakt van onze geschiedenis.
Belangrijke vraag is, hoe zorgen we ervoor dat JONGEREN betrokken blijven bij herdenkingen, ook bij de Indië-herdenking. Jongeren die de toekomst hebben, jongeren die het zelf ook weer door kunnen geven.
Want het is geen nieuws als ik zeg dat de kring van mensen die deze verschrikkelijke tijd hebben meegemaakt steeds kleiner wordt. Daarom is het belangrijk, hoe moeilijk vaak ook, om dit door te vertellen. Over te brengen of en te delen met de generatie na ons, wat gebeurd is in die gevangenschap. Om te voorkomen dat deze tijd zich gaat herhalen, om de volgende generaties mee te geven dat vrijheid van levensbelang is en lang niet altijd vanzelfsprekend. Dat we ons daarvoor in moeten zetten om die vrede te behouden. Ouders, grootouders, scholen en overheden hebben een taak hierin. Ieder van ons heeft een taak. Wij kunnen er voor zorgen dat deze periode niet vergeten wordt, dat we ons de verhalen blijven herinneren van de mensen die werkelijk die ellendige periode in hun leven hebben meegemaakt. Die mensen kunnen het zelf nooit weer vergeten. Deze verhalen worden doorgegeven om te herinneren en te blijven herdenken.

Vrijheid is een groot goed en gevangenschap een ellende wat je niet mee wilt maken. Zorg ervoor dat ook jongeren gaan en blijven denken, “dit mag niet weer gebeuren”.
Overal in het land wordt dit herdacht op 15 augustus en wij vandaag op de eerste zaterdag in september hier in Dalfsen. Al deze herdenkingen brengen herinneringen bij elkaar. De herinneringen verbinden de mensen en geven hoop aan de toekomst. Hoop dat deze verschrikkingen niet weer zullen gebeuren. Hoop op vrede. Geef deze vrede door. Tot zover de toespraak van wethouder Klaas Agricola.
Vrede ook in ons eigen land in van groot belang, daarin passen geen radicalen, zoals we op dit moment zien in zuid Azië, Amerika, maar ook in onze buurlanden en zeker niet te vergeten in eigen land. Vrede zijn we samen verantwoordelijk voor en daarin past alleen maar verdraagzaamheid.
WvdV