DALFSEN – STERREBOS – In de vijftiger jaren huurden mijn ouders van de familie Hagevoort in Dalfsen het zomerhuisje de’ Bert-Jan’. Mijn moeder kon met de kinderen een paar weken in deze rustige omgeving verblijven. Mijn vader, een winkelier uit het centrum van Zwolle kon na winkelsluitingstijd met de Hansa Borgward naar Dalfsen komen.

Het was in die tijd nog zo rustig, dat ik mijn vader kon horen aankomen als hij over het planken bruggetje, dat over de Marswetering in de Heinoseweg lag, reed. Het bruggetje zei dan rrrrrrrt. Ik kon hem dan tegemoet lopen. De ‘Bert-Jan’ een houten huisje, gelegen op een heuvel en destijds omringd door enorme beukenbomen, keek op de voorkant uit op de boerderij van de familie Schrijver. Tussen de ‘Bert-Jan’ en de boerderij van Schrijver bevond zich een groot weiland. Hierop graasde een koe.

Zoals gebruikelijk kalft een koe op zijn tijd. Mijn ouders berichten op een morgen, dat ze ’s nachts mee geholpen hadden een kalf te trekken. Boer Schrijver, zoals wij hem noemden, werkte overdag in Zwolle. Het was indrukwekkend als hij ’s avonds naar huis kwam en het eten op de tafel stond. Een trillerfluitje weerklonk en onmiddellijk kwamen uit alle hoeken en bosjes kinderen voor de avondmaaltijd. Het gezin was met dertien kinderen gezegend. De koe moest in de winter eten hebben dus werd er gehooid. Als jongetje van een jaar of negen mocht ik meehelpen. ’s Avonds kwam ik trots naar huis en toonde mijn ouders mijn eerste verdienste: een ei!                                                                                                    De ‘Bert-Jan’ grensde aan de achterkant aan het land van boer Bos. Hier werd de melk in een melkkan gehaald. De familie Bos leefde zoals het destijds meer gebruikelijk was: drie generaties op de boerderij. Oma Bos leefde met de ongetrouwde dochter, Tandieke in de mooie kamer. Boer Bos woonde met zijn familie in het achterste gedeelte van de boerderij. Zo af en toe bezocht ik als kind oma Bos en kreeg dan van Tandieke een koekje uit de grote kast. De koekjes lagen al wat langer in de kast en smaakten naar motteballen.

Er waren niet veel zomerhuisjes in dit gebied. Het huisje ‘De Wildzang’ werd vaker verhuurd aan een fysiotherapiefamilie uit Zwolle. Dan was er nog het huisje ‘De Heidehut’. Mijn ouders beviel het gebied rond de ‘Bert-Jan’heel goed.  Mijn moeder, geboren in Amsterdam was in haar jonge jaren onderwijzeres in Dalfsen geweest. Zij woonde toen in een van de voorkamers van de ‘Grutte Mulle ‘ bij ‘Dien en Mien’. Mijn vader had een neef, die in het enige huis, dat aan de Vecht in Dalfsen ligt, woonde. De neef kende die Juffer uit Amsterdam en dacht dat zij wel iets voor zijn ongetrouwde neef uit Zwolle zou kunnen zijn.  Zo is het gekomen.                                                                                                                         Op een dag kwam mijn vader naar huis in Zwolle en vertelde, dat wij in het weekend een bezoek aan Dalfsen zouden brengen. We reden langs de boerderij van Schrijver en stopten bij de ‘Heidehut’. Toen vertelde mijn vader, dat hij de ‘Heidehut’ van een muziekleraar, de heer Schotanus uit Zwolle gekocht had. Tot mijn vaders verbazing was de ‘Heidehut’ bewoont. Hij ging alleen met de bewoners praten en ervoer, dat deze met behulp van de politie en onder toezegging van  burgemeester Insonides, in het huis waren getrokken. Helaas heeft mijn vader daarop de koop geannuleerd.

Intussen woon ik zelf al weer een aantal jaren in de buurt van Zwolle. Graag gaan wij wandelen in de Dalfser bossen en parkeren de auto aan het einde van de Heinoseweg gezien vanaf ‘Huize Berg’. Wie schetst onze verbazing, dat onlangs daar alle vier banden van de auto waren lek gestoken.

Laatsgenoemde kan ons er niet van weerhouden de prachtige bossen in Dalfsen te bezoeken.

Wat betreft de foto’s van het A4 vel:

1. foto hooiwagen: kinderen Schrijver. Zelf lig ik in het hooi en de tweede van rechts is een vriendje van mij uit Zwolle.
2. mijn verjaardagsfeestje met de kinderen van Bos. Zelf sta ik rechts en voor mij het vriendje uit Zwolle. (woont nu in Australie)
3. De ‘Bert-Jan’.

(Heel erg bedankt voor dit mooie verhaal en wat vervelend dat ze uw 4 autobanden hebben lek gestoken, dat moet dus vorig jaar zijn geweest. Zet de auto de volgende keer maar in mijn voortuin, dan zal ik er persoonlijk op toezien dat zo iets niet weer zal gebeuren. Willy  Red.)

Ook van Jan Hagevoort ontvingen we 5 jaar geleden foto’s van de omgeving van de Bert Jan. Deze kan u hier zien.