DALFSEN- De verwachtingen waren gespannen, maar ook weer niet te hoog. Want als je tegen de nummer 1 van Frankrijk speelt, moet je het nodige in huis hebben. Maar een handbalwedstrijd duurt nog altijd 2 x 30 minuten. En wie de historie van balsporten erop na slaat, weet dat niet bij voorbaat de favoriet wint
Trefkoele+ loopt langzaam vol. Het blijft trekken, zo’n buitenlands team hier in het ‘nietige’ Dalfsen. Een gevoel van trots trekt door je heen. Onze meiden staan er toch maar weer en ook nog eens tegen Frankrijks nummer 1.
De warming up van de ellenlange, atletische Franse dames loog er niet om. Alleen dat al was een genoegen om naar te kijken. Alsof het niet om een wedstrijd in Dalfsen ging maar om een EK finale. Niets ten nadele van de dames van Sercodak Dalfsen. Ook zij deden hun ding en lieten zich niet van de wijs brengen van wat er op de andere helft plaatsvond.
Uiteindelijk klonk om klokslag 19 uur fluitsignaal. Dalfsen ging er helemaal voor. Dat zag zelfs een leek. De passie en inzet droop van onze meiden af. Nantes de nummer 1? Mooi, maar wij zijn de nummer 1 van Nederland en doen het op onze manier. En ook wij kunnen best een mooi partijtje handballen. Zoiets moet door de hoofden van onze meiden zijn gegaan. Als je de rust in gaat met een stand van 14-14 hoef je je echt niet de mindere te voelen. Zelf verdiend! Veel doelpunten in deze eerste helft kwamen van Larissa Nusser (4) en Fabienne Logtenberg (3) Maar laten we ook Roos van Leeuwen (2), Ana Pavkovic (2) en Nienke de Wild (1) niet vergeten. Stuk voor stuk mooie doelpunten. Soms snoeihard, soms sneaky, soms gefrommel tussen lichamen door en soms sierlijk zwevend vanuit een hoek. En zonder keepster Yara ten Holte zou de ruststand voor Dalfsen er minder rooskleurig uit hebben gezien. Zij wist een paar keer haar doel schoon te houden na een Franse uitval. Voor het publiek genieten met in het achterhoofd hopelijk in de tweede helft nog een mooie toegift.
De tweede helft begon iets meer ingetogen. Reden dat coach Peter Portenge al snel een time out aanvroeg. En daar bleef het niet bij. Rond minuut 18 werd het team nogmaals bijeengeroepen. Dalfsen stond toen al met 5 punten achter op Nantes.
Het was niet de avond van Jill Kooij. Hoe graag ze ook wilde scoren, het lukte maar niet. Of er stond een doelpaal of een keepster in de weg. Aan haar inzet lag het in ieder geval niet. Larissa Nusser en Roos van Leeuwen deden nog pogingen het saldo wat op te krikken. Fabienne Logtenberg knalde er nog een strafworp in en Nienke de Wild benutte haar lengte nog eens ten volle. Ook in deze tweede helft was weer een belangrijke rol weggelegd voor de keepsters. Janneke Vandewall en Ellen Janssen werden ook ingezet en hielden bij tijd en wijle het doel schoon met mooie reddingen. Maar handbal is teamsport, je hebt elkaars kwaliteiten nodig om tot een resultaat te komen.
Uiteindelijk moest Dalfsen toch het onderspit delven. Nantes liet zien dat ze hun plek in de Franse competitie waard waren. Bij het eindsignaal bleef de stand steken op 21-31. Volgende week zondag in Nantes de return in een sporthal waar maximaal 4.000 toeschouwers het thuisteam kunnen volgen. Geeft dat onze dames extra vleugels? Over een week zullen we het weten.
Foto: Kristian Giesen