Even voorstellen: ik was een hele fauteuil,

blauw-trouw, met prettige zitting,

in een woonkamer.

Maar nu ben ik en verscheurd ding

met een lege fles aan mijn voeten,

naast een laan, onder trotse beuken.

Ik had naar Noggus&Noggus gekund

of naar de Dorcaswinkel, voor een prikkie,

maar verdikkie

nu sta ik ontheemd, nog nakreunend

van mijn marteling, een eenling

in een natuurlijk graf.

Bah, wat een naarling die zoiets doet.

Lenze