Het Laand van Dalsen - Foto: eigen geleverde foto
Foto: eigen geleverde foto

Het Laand van Dalsen

DALSEN – Een reiziger löp deur het Laand van Dalfsen. Hij zut er de dörpen, de essen, de kanalen en de kronkelende Vechte. Hij heurt de vogels, rök de bloemen en het vers gemeide grös. “Mooi!” denkt de reiziger. Het liekt wel of ik veur een schilderi’je stoa”. Hij vindt een baankie, en giet er zitten. Terwijl hij op een boterham kauwt, en um zich hen kik, hef e schik van het prachtige uutzicht: van de geuren en de kleuren, van de bomen, het gröslaand, de kleine heuvels in het laandschap, de huzen, de möll’ns, de brugge en de bedrieven.

En asse doar zit te dèènken en te genieten, kump tur iniens een vrouwe an-lopen. Ze blif een paar meter van het baankie stoan en bekik de reiziger met lachend gezichte. “Woon ie in dit schilderi’je?” vrög hij ni’jsgierig. Schilderi’je? antwoorden de vrouwe. “Ja, het is hier olmoal èèm-n prachtig”, giet de reiziger verder, “ik zie van alles, olmoal èèm-n mooi, de natuur, die kleine dörpies, de möll’ns, de havezathen, een kasteel mar dur is hemoal gien reuring. Net as in een schilderi’je”. En ni’jsgierig vrög hij: “Wat valt er hier te belèèm-n?”

De vrouwe kik de reiziger een steugien onderzukend an. “Wat er hier te belèèm-n valt? vroag ie. Ontdek het zelf mar! Stap het schilderi’je mar in!” ”Het schilderi’je instappen?!? Ik begriep niet woar ie het oaver hebt!” De vrouwe begunt te lachen en giet bi’j de reiziger op het baankie zitten.

“Al eeuwenlang,” begunt de vrouwe “komt hier mèènsen veurbi’j, uut alle windrichtingen. De iene oaver de eeuwenolde Hessenweg of de Twentseweg, de aander oaver het water van de Vechte, de Dedemsvoart of het Oaveriessels kanaal. Al zeker 5000 joar komt en goat hier mèènsen: lopend, te peerd, varend, met de ossenkaore of met de trein. Een tiedlang kon ie dur zelfs met de tram kommen. De meesten doet as ieje: Ze komt an, rust èèm-n, èt een boterham en goat dan weer wieder. En ienmoal thuus vertelt ze: “Det Laand van Dalfsen is net een schilderi’je. Prachtig mooi, mar dur valt niks te belèèm-n.”

“Tja, zeg de reiziger noadèènkend, “ik dèènke det ik thuus ok zoiets zal vertellen.” En weer kump dur een lach op het gezichte van de vrouwe: “Dus ie dèènkt det er hier echt niks te belèèm-n valt?” De reiziger kik de vrouwe vroagend an. Ze schöf wat dichterbi’j, kik um heur hen en fluustert dan samenzweerderig: “Ie zollen het schilderi’je is in mutten stappen.” “Det zee ie doarnet ok al. Mar woar mut ik dan instappen?” Zie begunt hardop te lachen en de vrouwe kik de reiziger met preteugies an. “Doe ‘t mar!”, zeg ze, “Stap oons prachtige Laand van Dalfsen in en leer de schilder kennen!”

“De schilder van het Laand van Dalfsen?” Ie hoalt mi’j veur de gek!” De vrouwe lacht weer en stiet op, mar de reiziger hölt heur tegen. “Asteblief, blief nog èèm-n. En leg het mi’j uut.” De vrouwe wacht èèm-n, mar giet toch weer zitten. Ze kik de reiziger an en begunt te vertellen: “Tussen al die mèènsen die hier al duuzenden joaren komt en goat was tur ok is een schilder. Hij kwaamp, keek um zich hen en wol varder goan. Mar dur was iets, wat um deut ummekeer-n en teruggegoan. As of hij wat e-ziene had, Wat um eerst niet zo was op e-vallen.”

“Wat had hij dan niet e-ziene? Wat was um dan niet op e-vallen?” onderbrek de ni’jsgierige reiziger de vrouwe. “Dit….!” En met een grote armzwaai wis de vrouwe noar het laand um heur hen. De reiziger kik en zöt wat hij al de hele tied zöt. Ie maakt het mi’j wel lastig,”reageert hij kribbig.
“Doar heb wi’j het toch al oaver e-had!” De vrouwe holt zich noe stille. Dit keer gien gelach. Dur is allent een ernstige blik, woarmet ze de reiziger ankik. “Misschien heb ie wel geliek. Wíj bint better in schilderen dan in proaten.”

De vrouwe dèènkt èèm-n noa. “Ik zal het oe vertellen: Die schilder, Det bint al die mèènsen, die in al die duuzenden joar hier ankwamen niet deur e-lopen, mar e-bleven bint. Ik bin dur doar iene van. Net as mien olders en mien noabers en al oonze veurolders. Veurzichtig, deurzettend, met lef en moed hebbe wi’j het Laand van Dalfsen e-maakt. Stappie veur stappie. Beetie bi’j beetie. Schuppe veur schuppe is het onlaand ontgunnen en bint de kanalen e-graven. Zelfs de ergste bochten bint veur de scheepsvaart uut de Vechte haalt. Geduldig. Wi’j hadden goed in de gaten dat wi’j samen, in kleine stappies, oons doel kunt bereiken.

Dur is hier eindeloos völ rust en ruumte. Dur bint verzichten en dromerige koenn-ogen. Dur bint vief dorpen e-bouwd. Balke veur balke, stien veur stien: huzen, boerderi’jen, havazathen, winkels, een kasteel en bedrieven in alle soorten en moaten. Dur is verbundenheid en noaberschap, gebörgenheid en moatschap e-gruuid. Wi’j spreekt dezelde taal. Wi’j, die hier woont en werkt en leeft, wi’j bint de schilders. Sinds olde tieden. Wi’j woont in dit schilderi’je. Het is oons huus én thuus. Het is oons mooie Laand van Dalfsen”

De vrouwe zeg niks meer. Samen zwiegt ze een steugie, kiekt noar het prachtige laand um heur hen. De reiziger en de schilder. Dan stiet de schilder op, groet de reiziger en verdwient in heur schilderi’je net zo plotseling as ze e-kommen was.

Artikel delen:
Foto 1