LEMELERVELD – Heb ulu mangs ok det gevuul van ‘wat wol ik graag nog één keer zestien jaor wèèn. Met al die vroggere vriendinnegies en kammeraoden en niet te vergetten dat deerntie dat oe zo verliefd an kon kieken, jao ie woln veur haar deur t’vuur gaon.
Wat was ie daor toch gloepens gek op, wat wol ie graag nog ien keer bie mekare kroepen, jao um dinge te fluustern alleen veur oe beiden. Met al het jonge volk bie Elnbroeksbrugge en vlinders in de boek vuuln. Met oe beiden schaatsen of wat er veur deur mos gaon veural waor het goed donker was zo as op de haven van de iezerfebriek. Mekare eeuwig trouw belaom en diepe in de ogen kieken as luu die in tweedehands auto’s handeld. Stellegies “ een jaor of wat older” verdween stillegies nao Neppenbroek zien tip met een heuiberg en kippenschure. Asse wie noe met oons al op jaoren krakkemikke lief bie de dokter bint, met heimwee kieke wie dan naor de plekke waor vurige hormonen de kippen van de leg brachen. Een bult opschötteling verdween sluupstättend richting pakhuus van Schaopman waor de moezen en rotten in de strobalen de stoepen op `t lief e jaagd wön. Weer aandern zöggen een plekkie in de peerdestal van de Coöperatie, teeg’n tweeduuster mosse wie nao al det gewruud op huus an, o wee as oonze zundagse pofbroek smerig was en gastrig stönk naor de peerdestront. Een labbedoedas an de oorn kreeg ie en va en moe dan teeg’n oons uutvaar’n; jullie zol’n oe olders een krone op de kop zet’n wat mut ze in de buurte wel nie van oons denken. Noe al achter de wichter an, zundag in de kerke dörf ie toch gin mense meer an te kieken.
Op de achterse banke möj gaon zitten, as de kerke uut giet rap op huus an, heb ie dat goed in de oorn e knupt windbuul!!
Op latere leeftied wil ie wel is ding op papier zet-n dat een aander niet in zien heuft zol haaln, mensen as wie heurt niet de kop baom het grös uut te stekken, tenminste oons luu volk past det nie. Suks is weg e leg veur de bettere komof, iene van anzien een jong van de schoolmeester,domnée of raodslid al hebt ze verstand van een tuunbone, dag ie bie oe zelf. Sie hebt oe mening niet neudig wön oe thuus verteld.
Noe praot ze aover een hangplekke veur de jonge luu um met mekare een krat pils an te kun sprekken, dät was in oonze jeugd de dorpsbrugge. Schepen naozwaain, klumpie an een hengel um bruggeld dát betaald mos wön. An de kettings trekken um de brugge op te trekke’n maar veural bie mekare plakken um een zak apenötties leug te etten die wie veur een zak knienevoer plukken kreen’n. Een akelijk mooi deerntie dat völle jongs in vuur en vlam zet’n maar ankieken wol ze oons zelfs nie. Haar tiener uitspraak om nooit te vergeten: k’Wil gin jong van’t febriek, aans niks as apenötties vretten bie de brugge dát kunt ze. Helaas, ook zij is er niet meer.
Teeg’n aover café Engelbert vanTongerenwat noe – het Hoekje is- daor op de dreuge wal van de dorpssloot. Een hangplek waor wie zaten te zing aover ‘Peerde heufstel an de mure’ en Peerd van ome Loeks dät as plakkie’s tussen de stoete bie de luu op taovel e kom was.
Op de hoek bie oons olderlijk huus waon een kreute van n’keerl, as oe balle of tolle kon pakken was ie em kwiet op `t rabat van helligheid jatten wie sien proem uut de tuin.
Luu met lange vingers, sie wussen nie waor kippen, knien, turf en holt of ander spul van was daor leek teminste wel op, oen zient of mien sient ken ze niet. Veur de hane kraain hung de veln van gejatte kniene te dreung veur de verkoop. Bie oons hef Flappie niet meer ( Stille nacht Heilige nacht heurn zing) wel klompafdrukken te zien in de witte kerstsneeuw.
Jaorlijkse veemarkt bie Reimink belevenis veur jong en old, de zunne amper tied de slaop uut de oog`n te wrieven of veewaangs rammeln deur het dorp. Bieste wön an e knupt um ze te boen en te bösseln van onder en baom, ja goed stamboek vee.
Boer’n in niet alledaagse plunje, een deuze bolknakken achter `t vessie, keurmeesters bint ok gevulege mensen of niet dan, zeg noe zelf! Nog niet zo lang getrouwde vrouwluu wön beloerd of ze al wat onder de schölk hadden, de eerste tied kon ze daor wel wat achterweg voggeln. Sie stön vaak bie mekaa te klassineern met karbies veur de bosschoppen um temet vervaltereerd de winkeldeure veur de neuze dichte te vin.
Mangs het Leger des Heils op bezuuk op de plek waor, noe het Kroonplein is, en rond 1885 eens hun koninkrijkszaal in de groentewinkel van Eikenhorst.
Een circustente wön d’r soms op e zet waor wie umslieks rond zestien jaor veur een dubbeltie toe e laoten wön.Sluupstättend gung wie onder t`zeil deur umdet wie gin duppie van huus kreeng.
Een kärstbeumpie verdonkeremaon wie op de berg undet va en moe daor gin geld an uut woln geem. Bie mooi gekleurde keersies zunge wie dan met de gedien dichte:“In mensen een welbehagen,”n ja t`zal wel !!!
Botterknoln jatten van een boernwaang , ballorigheid uut haaln, iesschotse teegn de deure zetten bie de meester van de dorpsschoele, feest in de tente….Maar toch: geen mens of dier meer hellig as’t grote lich uut giet.
Wat hebbie wie toch merakels lekker zitten klassineern in disse dialectmaond aover wat vebie is en nooit, nooit weerkump.
Historische Werkgroep Lemelerveld
Maart 2020
H.Huisman
