DALFSEN – Mopperend gaf ik vanochtend om 06:45 uur kort groot licht, toen de auto voor mij niet alleen eerst geen voorrang gaf, maar vervolgens 50 meter verder ook nog eens de auto langs de weg stil zette. Ik reed er maar omheen.

Gehaast, want manlief moest met gebroken arm en koffer op tijd bij de trein zijn en thuis wachtten nog drie kinderen die naar school geholpen moesten worden. ‘Eerst geen voorrang geven en dan de auto stil zetten, werkelijk?’ dacht ik nog en ik reed door.

Bij het station aangekomen stopte alleen dezelfde auto achter mij. Een vriendelijke man stapte uit en kwam op ons af. ‘Ik heb hier nu geen tijd voor’, zei ik nog altijd chagrijnig, ‘mijn man moet de trein halen en u gaf mij geen voorrang.’ Dat laatste voegde ik er nog wat beschuldigend aan toe. Waarop dezelfde man in alle rust zei: ’Ik wil alleen even uitleggen wat er gebeurde en sorry zeggen.’ Pardon? Mijn aandacht was opeens gewekt. ‘Ja, zei hij, ik dacht dat je knipperlicht niet voor de eerste afslag, maar voor de tweede afslag was bedoeld, dus dacht alvast te kunnen rijden. Daarna had ik pas door dat je rechtdoor moest. Ik stopte toen meteen om excuus te maken, maar je reed zo verder. Dus vandaar dat ik dat nu nog even kom doen. Sorry.’

Er zijn van die dagen dat ik het leven in ons dorp extra waardeer. Dit is er een van. Beste aardige meneer: ik wens u een mooie dag!

Judith