Feitelijk verhaal, geschreven door een boer uit Haaksbergen - Foto: Ingezonden foto
Foto: Ingezonden foto

Feitelijk verhaal, geschreven door een boer uit Haaksbergen

DALFSEN – HAAKSBERGEN – Ingezonden door Berlinda Reurink: Onderstaand verhaal is vol feiten van een boer uit Haaksbergen. Hij reageerde op mijn oproep die ook op dalfsennet heeft gestaan. Ik stuur je gewoon steeds alles door mbt de boerenkwestie.

Precies twee weken geleden plaatste ik mijn eerste bericht om begrip te kweken bij de burgers voor de boeren. Ik was onwetende wat er daarna op mij afkwam… N.a.v dat bericht, plaatste ik een oproep dat ik heel graag de verhalen van boeren en boerinnen zou horen/lezen om er over te kunnen schrijven. Ik kreeg heel veel reacties en soms zeer schrijnende verhalen. Een boer stuurde mij een bericht via messenger: “ik ben zondagavond zelf al gaan schrijven. Als je wilt stuur ik het naar je”. Natuurlijk wilde ik heel graag lezen, want dat is het meest feitelijk! In overleg met de schrijver en boer van onderstaande verhaal, mag ik het delen. En hij vind het fijn als het gedeeld gaat worden! Het is een lang verhaal, maar lees het alsjeblieft… En deel het zodat iedere burger begrijpt waarom alles op dit moment gebeurt en het voor een goed doel is om, bv a.s woensdag even in de file te staan. Het gaat niet alleen de boeren aan, maar ons allemaal!

-Van je af schrijven ….

 

Ken je dat gevoel? Dat je hoofd vol zit, en je vast loopt? Nee? Ik ook niet, tot afgelopen week … Voor oktober vorig jaar waren problemen geen problemen, maar uitdagingen. Je pakte het gewoon aan, en klaar. Nu loop je vast op een probleem dat er helemaal niet is… En, waarvan je niet weet waar je moet beginnen. Dus schrijf ik maar gewoon van me af:

Eerst even over mezelf: Benno Wijlens, biologisch melkveehouder in Haaksbergen. We (in samenwerking met mijn ouders) melken ongeveer 60 koeien. Volgens onze definitie zou het aardig moeten lijken op de term “Kringlooplandbouw” waar minister Schouten het steeds over heeft. We hebben een samenwerking met Natuurmonumenten, waarbij wij hun grond gebruiken om graan op te telen, zodat het oude twentse coulissenlandschap behouden blijft. Deze akkers bemesten wij met compost, die komt van gebieden die Natuurmonumenten wil verschralen. Zo voeren wij dus met ons graan organische stof, en dus stikstof af uit deze natuurgebieden. Een win-win situatie dus.

Net als onze stierkalfjes. Deze worden opgefokt door een biologisch vleesveehouder, hier nog geen 3km vandaan. Gewoon, zoals het hoort. Lekker in de wei, en als het weer het niet toelaat in een potstal, op een dikke laag strooisel.

Zo gaat het ook met ons eigen vee. Dag en nacht buiten, als de weersomstandigheden het toelaten. Een ideaal plaatje, niet alleen voor ons, ook voor veel mensen om ons heen. Kringlooplandbouw dus? Helaas hebben we van minister Schouten nog geen bericht ontvangen dat we op de goede weg zitten. Maar hee, is niet elke vorm van landbouw kringlooplandbouw?

Over het probleem

Er is een stikstofprobleem gecreëerd in Nederland, door een maximale norm van neerslag in het leven te roepen die nooit te halen is. Toch moet er een schuldige gevonden worden. Hoe vind je die? Ga geen uitstoot meten, want dan kom je bij een uitkomst die niet past in je straatje. Stikstofuitstoot wordt berekend, want dan is de uitkomst makkelijk te beïnvloeden. Bijvoorbeeld op de volgende manieren:

-Neem de uitstoot van vliegtuigen boven de 300m niet mee. Wanneer zit een vliegtuig onder de 300m? Precies, als deze stil staat, en dus niets uitstoot. En heel even tijdens start en landing, maar tot 300m is dat een marginaal tijdsbestek.

-Reken de scheepvaart op de internationale wateren niet mee. Die grote reuzen stoten ook natuurlijk alleen maar wat uit op het moment dat ze in de haven liggen, en op het laatste stukje er naar toe…

-Laat industriële uitstoot in een lichtere categorie vallen als de uitstoot vanaf een bepaalde hoogte is. Oh, dus daarom staan er allemaal van die hoge schoorstenen bij fabrieken?

-Sowieso: Industrie hoeft stikstofuitstoot pas te melden bij een uitstoot die vergelijkbaar is met een melkveebedrijf met ongeveer 400 koeien. Kijk nog maar eens naar het aantal wat ik bovenaan dit stukje genoemd heb…. De gemiddelde bedrijfsgrootte in Nederland ligt op ongeveer 100 koeien op dit moment, en daarvan staat elke scheet geregistreerd, op 2 cijfers achter de komma nauwkeurig.

 

Houd in zulke berekeningen vooral geen rekening met de stikstofopname van een bepaalde sector. Hoeveel stikstof en CO2 neemt een hectare landbouwgrond op per jaar? En hoeveel een kilometer snelweg? Ik bedoel maar….

Waanzin? Nee, op dit model is momenteel onze uitstoot gebaseerd. Een papieren monster, dat langzaam de hele landbouwsector opvreet. Zou er dan toch misschien? Nee, natuurlijk zit hier geen achterliggende gedachte achter. Daar heeft die Schouten veel te mooie blauwe ogen voor… Mijn vermoeden: De overheid selecteert voor op een grote crisis. De tekenen zijn er al: lage rente, er wordt veel geld bij gedrukt, en veel onvrede onder de burgers. Wat nou, als dat geld opeens niets meer waard blijkt? Dan blijven er nog 3 zaken over die waarde hebben: Goud, olie en grond. Goud en olie hebben we hier van nature niet, dus blijft de grond over.

Waar haal je makkelijk grond weg in Nederland? Precies, bij de boeren. Een relatief klein deel van de bevolking heeft veel in eigendom, en weinig invloed bij de volgende verkiezingen. Die moet je dus hebben. Maak ze gek, en zorg dat ze stoppen met hun bedrijf. De grondprijs zal zakken, doordat er geen vraag meer is. Hierdoor kun je als overheid goedkoop aan deze grond komen, en parkeren bij een (semi-)overheidsinstantie als natuur. De kiezende burger blij met de natuur, en als je een stuk nodig hebt voor een nieuwe woonwijk, industrieterrein of weg, haal je het gewoon weer terug. Dat is veel goedkoper, makkelijker en planbaarder dan voor veel geld een boer uitkopen, die weet dat hij op een plek zit die men graag hebben wil. Zoals afgelopen week met de voermaatregel wel duidelijk werd: het gaat niet om de natuur. De vrijgekomen stikstofruimte wordt volledig opgeslokt door de bouwsector.

De toekomst

En nu? Ik weet het niet. Ik maak me zorgen, en als gezegd, dat deed ik vroeger nooit. Ik maak me geen zorgen voor mezelf: een brede technische opleiding (niet agrarisch), een goed stel handen, ik red me wel. Ik maak me ook geen zorgen meer om ons bedrijf: De gedachte dat ik tot mijn pensioen hier boer kan blijven heb ik in het laatste half jaar overboord gezet. Ik zie wel hoe ver we komen, en alles is meegenomen. Als het werk op zich niet zo machtig mooi was geweest, was ik er sowieso nooit aan begonnen… Ik maak me zorgen om Nederland. Als de laatste boer is gestopt, en we al ons voedsel uit het buitenland moeten halen, wat dan? Ik denk dat we eerst tot de conclusie komen dat de natuur er geen donder mee is opgeschoten, en alleen maar verder in de afgrond raakt. Al het voedsel importeren werkt heel mooi, tot er een kink in de kabel komt. Kijk maar naar het begin van Corona in Nederland, alle schappen waren zo’n beetje leeg, en door lokale productie is er geen honger geweest. Ik weet wel, hier achter de boerderij ligt 23 hectare Nederland dat van mij is, en tezamen met ongeveer nog zo’n oppervlakte die ik onder mijn hoede heb, is dat het enige stukje Nederland dat mij hier houdt. Mocht het zover komen dat deze situatie verandert, dan zoek ik mijn heil ergens anders. Want in een land wonen dat niet eens in een primaire levensbehoefte als voedsel kan voorzien, dat wil ik niet. Misschien moeten er eens meer mensen wakker worden?

Benno Wijlens,

Een bezorgde boer.

 

Fijne avond,

Vriendelijke groet

Ingezonden door Berlinda Reurink Dalfsen

Artikel delen: