DALFSEN – Vandaag 100 jaar geleden werd geboren Alie Zielman-Mandemaker. Haar oudste  zoon uit Zuid-Afrika is voor deze dag speciaal naar Nederland gekomen om haar te feliciteren met haar 100^ste verjaardag. Burgemeester Erica van Lente bracht haar en de familie vanmiddag een bezoek in de Rozengaerde om haar te feliciteren met haar 100^ste verjaardag.

Alie werd geboren in Haarlem op 15 februari 1922, als 3^e kind eb 2^e dochter van Lucas en Martha Mandemaker-van Rijn. Hierna werden nog 4 broertjes en 1 zusje geboren. 1 van de 4 broertjes overleed als baby.

De vader van Alie was schipper, zodoende heeft ze een groot gedeelte van haar jonge jaren doorgebracht op het schip, een Rijnaak. In de 2^e wereldoorlog werd het schip gevorderd door de Duitsers. Als er dan een vracht was lagen de schepen vaak bij Zwolle afgemeerd aan het Zwarte Water. Ze lagen dan dichtbij een kleine woonbuurt van 4 boerderijen, Alie moest regelmatig bij een van die boeren melk halen, en daar ontmoette ze Gerrit Zielman, een knappe jongen uit Dalfsen, die daar bij zijn tante en oom ondergedoken zat om niet te werk gesteld te worden in Duitsland.

Er ontstond een romance tussen die twee. En het werd een stelletje. Na verloop van tijd ging Alie in Zwolle werken in een verzorgingstehuis, en later in Dalfsen bij de familie Dalhuizen, in het grote postkantoor op de hoek Emmastraat / Bloemendalstraat. Gerrit inmiddels een volwaardige timmerman, woonde met zijn moeder en zus en broer ook in de Emmastraat. Zijn moeder was kosteres in de gereformeerde kerk tegenover hun huis De vader van Gettit was al overleden toen Gerrit nog maar 16 maanden oud was. Gerrit en Alie wilden met elkaar verder en maakten trouwplannen. Een jaar na de oorlog, op 22 mei 1946 zijn ze getrouwd en trokken bij moeder Zielman in. Gerrit was heel handig en kon veel meubels zelf maken. Ook Alie was heel creatief , ze heeft zichzelf naaien geleerden kon de mooiste kleding maken. Algauw was hun eerste kind op komst en Gerrit maakte een mooie wieg van resthout dat hij mocht gebruiken van zijn baas, Lucas timmerbedrijf. Alie was met naald en draad in de weer, want vlak na de oorlog was er nog niet zo veel te koop.

Op 14 maart 1947 werd de oudste zoon Jan geboren, op1 augustus 1948 de 1^e dochter  Marty, op 19 oktober 1949 de 2^e dochter Everdien, op 4 april 1952 weer een dochter Gea en op 6 augustus 1955 de 2^e zoon Luc.

Inmiddels was Gerrit koster geworden, zijn moeder woonde nu in Wapenveld, bij haar dochter. Het huis aan de Emmastraat 5 is steeds ons ouderlijk huis geweest, we hebben er mooie jaren gehad en zijn daar allemaal groot geworden. Toen de kerk te klein werd is er een nieuwe kerk gebouwd in het toen nieuwe plan, het Kruispunt aan de Brethouwerstraat. Ook Gerrit en Alie verhuisden mee die kant op en kwamen in de van Lentestraat te wonen, waar Gerrit nog een aantal jaren koster bleef. Op 2 juni 1995 is Gerrit na een kort ziekbed overleden, samen zijn ze 49 jaar getrouwd geweest. Voor mijn moeder braken er moeilijke jaren aan, ze kwam een paar keer in het ziekenhuis terecht vanwege 2 keer een gebroken heup. Maar ze krabbelde toch weer op en heeft zelfs nog een paar keereen reis naar Zuid-Afrika gemaakt, samen met een vriendin. Met mijn vader waren ze ook regelmatig geweest omdat mijn broer Jan daar in 1970 naartoe was gegaan en daar zijn vrouw had ontmoet en zodoende daar gebleven. Ze kregen daar 6 kinderen, waarvan er nu inmiddels weer 3 in Nederland wonen met hun gezinnen. Toen het appartementencomplex aan de Westerstraat werd gebouwd kreeg mijn moeder als eerste de gelegenheid om een plekje uit te kiezen. En wat was ze trots op haar paleisje op de 1^e etage. Hier heeft ze nog mooie jaren kunnen genieten, eerst met alleen huishoudelijke hulp, later met meer thuiszorg.

Tot september 2020.  Op een nacht was ze gevallen en werd opgenomen in het ziekenhuis. Gelukkig was er niets gebroken, maar zelfstandig wonen zat er niet meer in. Na een verblijf in een revalidatiecentrum en daarna in verpleeghuis Venus in Zwolle ter overbrugging kwam er kamer vrij in Rosengaerde. Inmiddels zaten wij midden in de Corona periode, de verhuizing moest 3x uitgesteld worden, en eenmaal in de Rozengaerde kreeg ze ook weer direct te maken met quarantaine. Haar huisje aan de Westerstraat was inmiddels door ons leeggemaakt en werd bewoond door de volgende huurders. Het heeft een tijd geduurd voor dat moeder begreep dat de Rozengaerde nu haar huis was met in haar kamer haar eigen meubels. Ze had, en heeft nog vaak veel moeite mee. Mentaal heeft ze veel ingeleverd, en ook fysiek gebeurt er van alles. Haar rollator is niet meer veilig voor haar en is opgeborgen. Nu trippelt ze in haar rolstoel door de gang, en leeft meestal in huiskamer samen met haar 8 andere huiskamergenoten. Ze heeft het daar goed en krijgt een prima verzorging.

Een paar maanden geleden werd ze een erg kwetsbaar vrouwtje, en we verwachten dat het snel zou aflopen. Maar ze krabbelde toch weer op. Ook nu is ze nog erg kwetsbaar maar wel weer iets meer stabiel. En omdat nu haar 100^e verjaardag boven verwachting toch dichtbij komt zijn we voorzichtig begonnen met een plan te maken voor die dag.

We zijn ons er terdege van bewust dat moeder een heel kwetsbaar persoontje blijkt, en lang alles niet meer kan volgen, maar als ze het mag beleven zal ze er zeker van genieten. Haar gezin is inmiddels behoorlijk uitgebreid. Haar 5 kinderen, waarvan alleen de jongste zoon Luc in Dalfsen woont, zijn allemaal getrouwd (Allemaal met iemand van buiten Dalfsen) Inmiddels zijn er 22 kleinkinderen, en tot nu toe 44 achterkleinkinderen. Haar broer uit Zuid-Afrika  staat op onderstaande foto rechts.