DALFSEN – Toen de komst van Bökkers naar De Stoomfabriek nog maar net bekend was, waren de kaarten binnen enkele uren uitverkocht. Velen wilden vervolgens dolgraag op een wachtlijst of bleven smeken om een kaartje. Waarom ? Wat is er zo bijzonder aan de zelfbenoemde opvolgers van Normaal ? Donderdag 31 maart stond de band op het Dalfser podium.

De achterwand is podiumbreed behangen met een in veel roodtinten gekleurd decor. Het zaallicht gaat uit. Hendrik Jan Bökkers neemt plaats op een hoge barkruk in het midden van het podium en begint. Zijn licht-schorre stem scheurt door de zaal en neemt onmiddellijk de fans op sleeptouw. Het lijkt een soort magie. Als in het tweede nummer de hele band op volle toeren meedraait  en de rock-and-roll tegen de plinten opklotst, zit dezelfde zaal al uitbundig mee te deinen. Met handen en voeten wordt het swingende ritme gevolgd en iedereen voelt de vibratie van de rest van de rij in rug en knieen. Bökkers haalt uit voor de afsluitende hoge noot, die nog wat smering behoeft, maar dan komt het feest goed op gang. Het is het feest van de veelzijdigheid. De  Neder-rock of preciezer : de Salland-rock speelt natuurlijk de hoofdrol. Maar er is, ook omdat dit een zaaloptreden is, genoeg ruimte voor een ballad en lichter repertoire. Voor de pauze beweegt de band zich soepel tussen verschillende stijlen: het Neder-Saksisch van Bökkers klinkt net zo muzikaal als het Drents van Lohues en de rock-and-roll is met een beschaafd, maar toch pittig en mooi strak uitgevoerd ‘Normaal-‘ geluid voor ieder oor toegankelijk. Origineel was ook de Neder-Saksische bewerking van de aloude Fats Domino-hit ‘Bo Weevil’. Dat alles steeds in prima samenspel tussen de individuele bandleden. Naarmate de avond vorderde, nam bij hen het enthousiasme en daarmee de individuele virtuositeit toe. Enkele superieure pianopartijen riepen herinneringen op aan de beste tijden van Rob Hoeke. Het pauzenummer met de optocht van grote fanfaretrom en tuba deed de sfeer van (wie kent hem nog ?) Joost Nuissls ‘Ik ben blij, dat ik je niet vergeten ben’ uit 1975 nog eens glansrijk herleven.
Humoristisch en onderhoudend praatte Hendrik Jan de songs aan elkaar. Na de pauze gingen alle remmen los en bouwden Jan Zwinselman, Bart Petter, Jeroen Sweers en Stef Hoekjen met Hendrik Jan hun feestje verder uit. Een hoge noot is dan allang geen probleem meer voor de sympathieke zanger.  Een tweetal toegiften sloot de voorstelling af. Na de belofte van Hendrik Jan om volgend jaar terug te komen, stroomde het publiek van de uitverkochte Stoomfabriek meer dan tevreden naar de bar.