LEMELERVELD – Un stellegie wol ens gaon etten en keus veur un restaurant, toen ze un weekentie vort waarn. Dur was plaaste zat, dus daor lag ut niet an. Ze kreegn un menukaarte met bienao allenig mar vis daorop. Tja ut was ok un plaaste kurt bie de zee en dan kuj det ok verwachten.. Ach um ait mar gehaktbaln of schnitsel te nem,  dan kuj ok iens war anders probeern. Dus haan ze noe un vissie besteld.

Ut spul kwaamp op taofel en ze keekn menare an, want twas un bettie raar watter noe op taofel kwaamp. Dur was un bord op taofel ezet met miln daorop un buultie plestik met un touwgie derummehen eknupt. ‘ Tis tich gien sunterklaos of zo’ dacht ut stellegie.

Mar ut kon ok nog zo ween det ut zo machtig weinig vis was det ze bange waarn det ut weg zol weien asse ut op taofel woln zetn.  Dan zoln ze weer un bende op de vloer kriegn en mossen ze weer ant opruum. Ok kont nog zo ween det de vis zo machtig stunk, det ze niet woln det andere eters van narigheid zoln gaon loopn. Det bint allemaol negatieve

annames.

Ut kan natuurluk ok nog det de kok ut vissie hef innepakt um de smaak vaste te haoln.  Dus met die hoop is ut stellegie begun met ut uutpakn van ut vissie. Ut was un zalm die ze ok besteld haan en ut smaakn merakel. De kok hefter goed anne daone um.de smaak niet te laotn wegweien. Ut stellegie hef un goeie ervarung oppedaone in det restaurant en daor giet ut toch umme.

Ton