LEMELERVELD –  Ze zijn er noch, oud patiënten die de arts bezochten aan de Blikman Kikkert weg en weten van droeve en blijde verhalen in de wachtkamer, in die dagen van ons kent ons. Het aanvoelen bij elkaar betrokken zijn en de dokter als bindende factor, hij wist bij een ieder wat er op de tafel kwam en wat de pot schafte.

Aan de overkant van de eens denkbeeldige haven doen ook nu verhalen maar in een heel ander gebouw de Mozaiek genoemd. Voorvallen vanwege vele dikke duimen. Onder het genot van koffie met er- iets bij- wordt de kaarttafel of sjoelbak een kraamkamer met niet te geloven fantasiën!

Mine van Trui, oh ie kent heur wel; sie wil dissedaa’ng naor de dokter, o ja… foy toch, sie hef zo’n barre last van heufd en boekseerte en hoesen mut ze ok völle. Sie veuln zichzelf ok nie op de lappen, jao het is wat a’j op leeftied komt. Zo te zien is de sjoelbak in trek bie Hendek van Riekoom en Tines van Beldweggie daor ze van kaarten geen sjoegel hebt.

Van sjoelsteen gooien kwam nie völle trechte. Tines zien vrouw heft in’t wier had met de plietsie, zie stak zo zonder uut te kieken veur de busse langs de weg ! aover, of ze soms nao ziekenhuus wol vroegen beide bezorgde agenten, Plietsiekeerls hoe kunt ule noe weten dat ik Siene van Trui wille bezuken was heur antwoord.

Zo wie allemaol wel weet Tines, hef den Freek van Alberdoom slim te passe wes, hij mut sien verdere léém het met één glazen oge doen. Wat later veur e valn is hef ja nooit iemand e heurd, maar um dat Freek van de kaole kante femilie van mie is wille wie suks graag bin de deure haoln. Ie mut daorum eerlijk belaom da’j det nooit verder verteld, wie haold nie zo van roddels, hij hef sien kunstoge met middagetten prongeluk inde zuurkool laoten valn en toen zo nao bin’n e werkt det hef den sul zelf te teminste aoveral verteld.

Foto’s wöm derect in ’t ziekenhuus e maakt maar daor was e nie op te zien. Van`n dokter kreeg e het verzuuk zien broek te laoten zakken, zoverre asse kon veuraover te bukken. Hij zol van achter kieken of sien oge veur de dag zol kom. Nao een posie de stem stem van den dokter; ik zie niks, waorop Freek erg benauwd tussen zien biene deur schreeuw’n; maar ik zie oe wel.

Een brief van den zieknuusdokter kreeg e met veur de huusdokter waorin stönd; dat hij Freek, zo teeg’n sien beddegaonstied één plak vers roggebrood met een leppel wonderöllie in mut nem um sien oge de tied te geem veur de dag te kom. De huisarts is helaas niet meer onder ons. Maar verhalen leven nog.

i.o.H.W.G. Lemelerveld

H.H.