DALFSEN – ISRAEL – Waarde vrienden, zou ik maar zeggen, Ik weet nu even niet hoe ik u formeel moet aanspreken, dus vandaar deze titel. Via via kreeg ik www.dalfsennet.nl  door, en zie daar, drie mensen gaan op stap naar Nitzana. Ik heb de rit naar Nitzana nu tot drie keer kunnen doen. Het is zeer de moeite waard om dat (vooral voor jongeren van rond 18, 19, 20 jaar en ouder) een keer te doen, en hopelijk meerdere keren. Als je op Nitzana geweest bent, dan wil je vast nog een keer.

Ik ben bij de boeren geweest. Boer Ady Toper en ook Yariv Milo hebben de meeste indruk op me gemaakt. Alle boeren zijn bijzonder dankbaar en blij. Deze twee in het bijzonder. Als Ady Toper wat kan doen voor Nitzana, staat hij onmiddellijk voor je klaar. In januari had hij een fietstocht georganiseerd met mountainbikes. Hij verhuurt ook mountainbikes, maar door de oorlog is dat nagenoeg stilgevallen. Op een middag mochten we daar in de groep mee weg. Ikzelf zei, leuk aangeboden, maar ik durf het nu even niet aan, volgende keer misschien. Na mijn verblijf heb ik een paar keer een vakantieweek met een tandem met blinde passagiers, en op verschillende plekken. Die uitstapjes waren al voor mij geregeld en betaald, net toen ik in januari in Nitzana was. Heb een paar keer in de middag zitten doorbrengen in het wifi en worshipcenter (Beit Uhri) om dat voor elkaar te krijgen. Toen had ik even afgezien van een tocht met de mountainbikes. Bijzonder leuk, maar zeker niet zonder gevaar, omdat je ook over ruige oneffen wegen en paden gaat, met soms steile afdalingen en bochten.

In februari 2024 was ik er voor het eerst, de oorlog is net vijf maanden aan de gang. Er werd toen in tenten geslapen. Dat kan ook wel, met het klimaat daar. Bij koude avonden, dan moet het ook echt koud zijn, dan mochten de straalkachels in de tenten even aan, en voor het slapen gaan moest het uit. In die tijd verhuisden we naar de huisjes, waar ik een beetje chagrijnig van was. Alles inpakken, het was een hele logistieke operatie voor Fulp en Fabiola van de Velden, om dit alles in goede banen te leiden, maar het lukte. Bij de eerste aankomst op Ban Gurion Airport werden we min of meer in de watten gelegd. Wijnand Mol stond ons op te wachten en nadat iedereen, de laatste deelnemer pas rond 20:00 uur, er was, werden we naar een grote bus gebracht, en met de bus gingen we naar Nitzana. Wel een luxe, zo met een grote bus. Dat gebeurt niet elke keer.

Als je met de middagvlucht naar Tel Aviv toe gaat, en je moet dan met een trein naar Be’ersheva, dan lukt het haast niet meer. De laatste trein naar Be’ersheva vanaf het Ha Hagana station gaat al rond 18:00 uur. Daarna geen treinen meer, maar dan zijn er wel busdiensten vanaf Tel Aviv en ook vanaf Jeruzalem naar Be’ersheva. Dan is het de vraag of je nog wel een bus kunt halen vanaf Be’ersheva naar Nitzana. Als dat zo is, dan kom je haast middernacht aan op Nitzana. Vandaar dat het altijd handig is, als je s’middags gaat vliegen dat je bij aankomst wordt afgehaald met een busje komende vanaf Nitzana.

Met het ov is wel te doen, maar dan kun je het beste de avondvlucht nemen, en in de nacht kan er ook met een bus worden gereisd naar Be’ersheva. En dan maakt het ook niet uit of de vlucht een keer vertraging oploopt of niet. De Ravkav kaart is ideaal om mee te reizen. Ze zijn er in Israël al verder mee, dan hier bij ons. Deze ov-kaart zoals je die daar koopt, kun je gewoon vanuit huis opwaarderen met de creditkaart weliswaar. Er is een app om die kaart op te waarderen, en nog een app om bijzonderheden te kunnen uitlezen, onder meer wat er aan tegoed op staat, en hoe lang die kaart nog geldig blijft. Dus twee app’s heb je nodig. Een aantal ravkav kaarten te halen voor je uit Tel Aviv vertrekt, is heel handig. Als je een volgende keer komt, kun je gelijk op een vervoermiddel stappen. Bij aanschaf betaal je vijf shekel en je laat er gelijk een tegoed (stored value) van 50 shekel op zetten. Met die kaarten op zak, ga je naar huis, en de volgende keer neem je ze mee en kun je die zo gebruiken.

Naar februari vorig jaar. Vaak hoorden we straaljagers laag overvliegen, ook in de nacht. Overdag, als je bijvoorbeeld op het Rosenfeld zat, hoorde en voelde je soms ook harde doffe klappen. Dat waren de bombardementen op Gaza. Mitraillleurvuur, maar dat waren schietoefeningen van militairen. Overal zijn kleine militaire kampementen met schietstellingen. Soms zie je die vanaf de weg liggen. Toen ook vaak controle gehad, militairen die op de weg stonden om iedere auto tegen te houden en te vragen wat je er deed. Toen ze in de gaten hadden dat we volunteers waren, konden we meestal al wel zo doorrijden. Op de eerste zondag dat we er waren, gingen we naar Adi Toper, de witte schuur links met de kassen er bij, de witte schuur met blauwe randen aan wegnummer 211 4, bij kruising van de wegnummer 211 gelijk links af de 2114 op, bij paaltje 2 ergens links zie je een witte schuur met blauwe omlijsting. Dat is het bedrijf van Adi Toper. Daar gingen we de eerste zondag van ons verblijf heen. We zaten om 07:00 uur op zijn kantoortje. Hij zag dat de meesten nieuw waren, er voor het eerst waren. Hij heeft ons verteld wat hem is wedervaren tijdens de inval op October7. Later na terugkomst, heb ik bij ons in de kerk tijdens een zondagse dienst een verslag voorgelezen en ook een alinea gewijd aan wat Adi zei. Op dat moment stokte even mijn stem en een traan rolde over m’n wang. Je hoort daar wel wat. Wat is hij dankbaar. In het Shoresh maandblad heeft hij zijn dankbaarheid ook geuit. De mensen in Europa zeggen, wij willen voor je bidden en geld doneren, maar jullie maken het verschil, jullie zijn hier, jullie zijn hier gekomen en bedenk wel dat die een oorlogszone is. Dat hoorden we al wel aan de straaljagers, maar aan den lijve hadden we niet veel van de oorlog gemerkt. Je kon en kan daar gewoon bij de boeren aan het werk.

Later in die week op de vrijdag met de hele groep naar één bedrijf, dat was de ene vrijdag naar de koolrabi en de bloemkolen, en een andere vrijdag naar Yari Milo. Wat een toffe peer is hij, en o, wat is hij dankbaar dat de mensen willen komen werken bij hem. Trouwens, alle boeren zijn dankbaar. Als je vraagt, mag ik vanmiddag of morgenochtend terugkomen, dan zullen ze altijd ja zeggen. Van de planning mochten we dat niet vragen, dus dat gaf nog weleens wat misverstand en scheve gezichten. Je werd gewoon ingedeeld, en in beginsel heb je er niks over te vertellen naar welke boer je gaat. Het was allemaal goed te doen.

In februari 2024 was ik er bijna drie weken. In juni ben ik ook geweest, eerst een weekje naar Nitzana, van maandag tot andere week woensdag , en een weekje met Christenen voor Israël, een handen-uit-de-mouwen reis. Nadeel van deze reis, je ging met een grote bus met de hele groep naar één boer, het werk begon pas om 8:30 of 9:00 uur, en toen was het al heet. Ik heb het wel even kwaad gehad. Op Nitzana wordt in juni als volgt gewerkt, rond 5:15 wordt het licht, niet eerder, omdat ze daar ook zomertijd hebben (daylight saving time) en half zes moest je al bij de boer zijn, dan was het net licht en kon je gelijk aan de bak, ontbijt spullen werd meegenomen. Bij Christenen Voor Israel werd ook een tocht ondernomen naar Sderot, en naar het Nova Festival terrein, wat nu een heel grote gedenkplek is geworden, en naar het autokerkhof waar honderden of duizenden auto’s liggen die door de inval op October7 zijn beschadigd. Op Sderot is een hele zaalruimte ingericht als gedenkplek. Ook naar de lege plek geweest waar het politiebureau heeft gestaan. Ook daar hebben de nodige wreedheden plaatsgehad.

Dit jaar ben ik in januari twee weken geweest, om voor de afwisseling een keer het nieuwe jaar goed te beginnen. Dat lukte. Bij vertrek op Schiphol en bij aankomst op Ben Gurion Airport een hoop ellende gehad met het ETA document. Ik kon het niet juist ingevuld krijgen. Op gegeven moment lukte het wel, en kon ik nog net mee. Bij aankomst kwam er geen klein kaartje uit uit de automaat, waar het paspoort moest worden ingescand. Ook daar weer ellende en wachten. Van de douane kreeg ik dan toch het kleine kaartje en kon ik door.

In de grote bagage hal met de conveyor belts, hoefde ik niet eens lang te zoeken. Helemaal in de andere hoek zag ik mijn koffer over de band gaan. Het was de laatste en enige koffer die nog over de band liep. Ik wist niet hoe gauw ik dat vehikel moest afhalen, vlug door de douane “nothing to declare” en ik kon er zo door. Wie was de laatste in de grote aankomsthal? Dat kun je wel raden. Hier hadden we twee transfers, een groepje kon met het busje mee en een andere groep moest met het ov, er was begeleiding aanwezig (dat was Mandalie) en ravkav kaarten werden rondgedeeld voor diegenen die met het ov gingen.

Ook in januari bij Adi Toper en bij Yariv Milo geweest. Bij de jojoba plantage om stukken plastic zeil weg te trekken, dan zit je vlak bij de toren van Ashalim Power Station.

Later naar een boer, verder op langs de wegnummer 40. Daar moesten waterslangen worden uitgerold en half worden ingegraven en aangesloten worden met connectors om de jonge boompjes gedoseerd water te kunnen geven. Die boer had twee honden. Een loslopende hond haalde ik aan. Later op het werk voelde ik likken, o dat is de hond die ik net heb begroet, leuk he. Het aankoppelen van slangen aan elkaar ging bij mij niet zo lekker, je wordt ouder en ik merkte dat ik geen goed kracht meer had om tussen de knieën twee slangen aan elkaar te aan te sluiten, en waarvan een knie al niet helemaal meer goed is. Toch maar doen.

In januari was de leiding in handen van Wiljo en Annie Beerens van Llema Ancha. Ze zijn nu hier, en ze trekken door Nederland en Duitsland heen om lezingen te geven over het werk op Nitzana en hoe het idee om zoiets te ondernemen, is ontstaan. Het is zeer de moeite waard om Llema Ancha te vragen of ze iemand kunnen sturen om een lezing te houden over het werk in Nitzana.

Dat waren ongeveer mijn bevindingen. Ik zou er nog wel meer in kunnen zetten, maar dit is even genoeg zo.

Een mond vol woorden.

Met een hartelijke groet, en leuk dat ik ook deel mocht hebben aan de verslaggeving van de drie vrienden van Dalfsen. Dalfsen ben ik vorig jaar een paar keer met de fiets langs geweest, het stationnetje en de molen, en vandaar was een fietstocht naar Hengelo, om een route voor te bereiden met knooppunten voor een tandemtocht met een blinde man die in Hengelo woont. In de provincie moet altijd even een route worden voorgefietst voor je aan de tandem begint. Op een heel aantal plekken kloppen de knooppunten niet met wat op de kaart staat en zelfs ook niet met wat op de app staat, maar niet getreurd, als je het nafietst, dan komt het altijd goed. Van Dalfsen naar Ommen over Vilsteren, dan kom je op de Zwolse weg in Ommen uit. Daar aan de linkerhand ligt Ada’s Hoeve, een scouting terrein waar ik in mijn jonge jaren wel een keer of twee, drie geweest ben. Rechts heb je het landgoed De Wolfskuil, met ook groepsaccommodaties.

Dit was het voor even. Met dank en met hartelijke groet,
Jan Boerhout.

Als dit item bij u ook verhalen los maakt, kom er gerust mee en stuur het naar info@dalfsennet.nl. Leuk als er dan ook een foto mee komt.

Want het spreekt anderen wel aan. (Red).