LEMELERVELD – Iemand wurn ebelt offe eem wol helpn de bende in de tuun op te ruumn. Die tuun hadde a vaker oppe ruumt. Hij gunk derhen en kreeg te heurn dette ut noe allenig mog doen. Ut mense detter woon kreeg volk op bezuuk en dus kon ut mense nie helpn. De kerl wussa det ut helpn veural bestond uut op- en anmerkingen over ut werk watter edaone mos wurn en hoe ut edaone mos wurn.

Ut mense verteln ok nog dette mee hadde maakt detter iemand heur kwaamp helpn umme onkruud uut de tuun weg te haaln.
Zie moster de hele tied bie bliem umdet die hulpe heel niet wus watter onkruud was en wat niet. “Ja” zei ut mense “Tis natuurluk wel mooi aster planten blieft staon die dur heurt.” Noe wast zo detter un bonke grus tussen de planten en grint, wat an de rand lag, stond. Eem goed ant schoffeln en ut grint weghaaln en later weer teruggebrengn as ut grus wegge haalt is. Hier en daor nog wat wegknipn en ut zutter gelieke heel anders uut. Ut mense kon de visite ok nog heur mooie tuun laotn zien, waor ze noe heel trots op was toen ze zei det zie utter ma druk mee had umme de boel schone te haoln.
De hulpe was a weg umme te kiekn bie un ander mense waore ok nog mog helpn. Hij wol daor anbeln, mar de belle deut kats nie. Hij loern deur ut raam en zag det det mense ant mediteern was of zoiets, dus de kerl dacht toen: vortween, ast nog neudig is heur ik det vanzelf.

Tekst en foto Ton s.