VISTEREN – Kom ik vanmiddag van die gezellige markt in Visteren af lopen en roept mij iemand vanaf de kerkdeur: Hé Schriever, hoe ist met oe. Dat geluid kwam onder een pet weg, maar ik had geen idee wie er nu onder die pet zat. Dan loop je er natuurlijk naar toe, en wist het toen nog niet, dus hij doet die pet af en dan zie ik een heel bekend gezicht.

Namen ben ik niet zo heel goed in, omdat ik duizenden gezichten ben tegen gekomen in de loop van de jaren. Dat had ook meer met mijn werk te maken.

Maar dat was de heer Luchtenberg van de Vennenberg. Ik herken hem nog omdat hij van lekker eten hield. Maar wat ben je dan hier aan het doen? In ben vrijwilliger hier bij de parochie samen met de heer Klein Koerkamp, die zit nu helemaal bovenin de toren. We zijn bezig de ster die aan de toren hing, weg te halen. Die plaatsen we altijd net voor het advent en na 6 januari (drie koningen) halen we die weer weg. Klein Koerkamp laat een touw rustig zakken zodat de ster rustig naar benden komt, want die moet volgend jaar ook weer gewoon mee.

Och, dat is zeker een heel geklim om in die toren te komen? Ben je daar wel eens geweest vroeg hij mij. Ik zeg nee nog nooit. Wil je dat zien?

Ik zeg prima. Loop maar mee, eerst de kerk in en gelijk rechts zit al een deur met een stenen trap. Deze trap is voorzien van 2 armleuningen waar men zich goed aan vast kan houden. Logisch dat hier 2 goede leuningen aan zitten, want hier moeten de leden van het koor ook naar boven. En vaak zijn dat ook niet de jongste mensen meer. Op de eerst verdieping is dan het koor, vandaaruit heb je een mooi overzicht over de kerk.

We gaan verder, de volgende stenen trap op deze loopt al net zo rond als de vorige. Het zijn flinke stappen die we moeten maken. Vervolgens komen we op de volgende verdieping, via een andere deur kijk je bovenop de gewelven van de kerk (dus de boven kant van het plafond) Hier zie je ook duidelijk de rondingen die het plafond zo sierlijk maken.

We zijn er nog niet, nu gaan we een lange houten trap op, ik schat zo’n 5 meter hoog en lang.

Nu komen we bij de klokken. Wat een lummels van klokken hangen daar, 3 stuks, en elke klok heeft zijn functie, zoals bv. bij uitvaarten en overlijden. Indrukwekkend omdat te zien. Maar we gaan verder, want er is nog zo’n trap van dezelfde lengte.

Ondertussen begint het mij al een beetje te kriebelen en moet er even niet aan denken dat ik straks ook nog weer naar beneden moet. Wat een eind, dat geeft de heer Luchtenberg ook wel toe. Als wij boven aan het werk moeten en we moeten naar benden om gereedschap op te halen en dan weer terug, dan heb je nog niets gedaan, maar dan ben al bekaf. En dan moet het werk nog beginnen.

En kijk eens hoeveel hout er in zo’n toren verwerkt zit, met goede ventilatie. Dan zie je nu van dichtbij: het hout is kurkdroog, dan kan je wel nagaan dat er met een brand echt geen houden aan is.

We gaan nog een keer naar boven en nu via een ladder. Bovenaan gekomen zien we pas de heer Klein Koerkamp, die zojuist het touw waar de ster heeft aangezeten weer op te trekken. En waarachtig zien we in hem alweer een bekende, een echte Stuwzanger. Je komt ze overal tegen, maar hier had ik ze niet verwacht. Van hier uit nog wat foto’s gemaakt, met zicht op de markt in Vilsteren. Nu even de kans om echt van de toren te blazen! Na wat vertellingen en uitleg moeten we de terugweg aanvaarden.

Ik merk al wel dat het naar beneden lopen veel makkelijker sneller gaat dan naar boven klimmen. En ongemerkt sta weer beneden in de kerk. Waar ondertussen al wat toeristen binnen aan het rond kijken zijn en een kaarsje aan staken. Het is van binnen ook een prachtig gebouw.

De heer Luchtenberg laat nog even een altaar zien waar de kruisjes hangen van de overledenen van het afgelopen jaar, daar branden ook een aantal kaarsen. Nu we lopen ook nog even naar de bedieningsknoppen van de klokken. Deze bevinden is ook de sacristie. Dat is ook de ruimte waar de priesters en de misdienaars hun toga aan en uit doen. Vroeger moesten we verplicht van de lagere school misdienaar worden, dan roept dit wel weer herinneringen op. Leuk om dit alles even gezien en meegemaakt te hebben. En die klimpartij zal ik niet zo snel meer vergeten. Heren bedankt, beide gaven aan grote fan te zijn van Dalfsennet en dus kijken die met plezier terug naar dit verhaal.

(indien nodig ontvang in nog wat correcties van hen).