DALFSEN – DALMSHOLTE  – De Langsweg, vanaf de Dalmsholterweg tot aan de Smalleweg, is één groot natuurgebied en een ware oase van rust. Het eerste stukje weg, komend vanaf de Dalmsholterweg, tot aan de boerderij van Laarman, is verhard. Dat is ook noodzakelijk, want een boerderij moet bereikbaar blijven voor melktankwagens, tractoren en andere landbouwvoertuigen. Vanaf daar gaat het asfalt over in zand.

Direct rechts ligt een brug over de Langsloot, enkele jaren geleden aangelegd zodat de bewoners van de boerderij hun land aan de overzijde gemakkelijk kunnen bereiken.

Waar de verharding stopt, staat in de berm een hek van de gemeente. Deze zandweg is namelijk niet altijd even goed begaanbaar. Na veel regenval, in combinatie met zwaar landbouwverkeer dat er gebruik van moet maken, kan de weg veranderen in een modderig spoor dat ongeschikt is voor personenauto’s. Dan is het verstandiger om bij het hek rechtsomkeert te maken dan halverwege vast te komen zitten. Overdag is dat al vervelend, maar ’s nachts zit niemand daarop te wachten. Bij slecht weer wordt de weg daarom afgesloten met een hek en een bord. Wie er dan toch doorrijdt en pech krijgt, doet dat op eigen risico.

In de Langsloot zitten veel watervogels en straks zwemmen er ongetwijfeld weer jonge eendenkuikens. Ook aan de linkerkant van de weg strekt zich weliswaar weiland uit, maar het voelt vooral als natuur: open, stil en weids. Je komt hier zelden iemand tegen — geen auto’s, geen fietsers en nauwelijks wandelaars.

Aan de rechterkant passeren we nog enkele bruggetjes, bedoeld om het land bereikbaar te maken en om bij een woning te komen waar vroeger de familie Pot woonde. Dieks Pot hield, naar men zegt, meer dan honderd konijnen. Zijn kinderen liepen dagelijks helemaal naar school in Hoonhorst — aan extra sport hadden zij geen behoefte; conditie kregen ze vanzelf.

Bij een van de bruggen staat een grote geknotte wilg. Aan de linkerkant heeft de gemeente veel bermzand verwijderd om de afwatering van de weg te verbeteren. Blijft het water staan, dan verslechtert de weg immers snel.

Verderop is aan de rechterzijde een stuk weiland afgegraven in het kader van het project ‘Ruimte voor Water’. Wat ooit grasland was, is nu een prachtig natuurgebied geworden met veel watervogels. Door een doorkijkje is vandaag een groepje van vijf reeën te zien dat tussen de Langsweg en de Bosrandweg graast.

Waar de zandweg overgaat in asfalt, staat links de boerderij van Herbrink. Ook hier kan de weg met een hek worden afgesloten. Vanaf dit punt hebben vrachtverkeer en tractoren een uitweg richting de Heinoseweg.

De gemeente is hier onlangs nog bezig geweest met snoeiwerkzaamheden. Soms blijven halve bomen staan, zodat spechten en andere vogels er hun voordeel mee kunnen doen. Vroeger werd daar minder bij stilgestaan: was een boom slecht, dan werd hij simpelweg omgezaagd. Tegenwoordig is er meer aandacht voor natuurbeheer. Op verschillende plekken zijn alweer jonge bomen aangeplant — bomen voor de toekomst.

Bij de brug richting de Smalleweg zien we rechts een groot stuk land dat al maandenlang nat is. Grote plassen blijven er staan. De weidevogels zullen er ongetwijfeld blij mee zijn, al lijkt de grondeigenaar dat minder te waarderen. Met een schop zijn op verschillende plekken geulen gegraven richting de sloot, maar vooralsnog zonder het gewenste resultaat. Het zal interessant zijn om te zien of hier straks meer weidevogels neerstrijken. Natte grond zorgt immers voor ander, en vaak rijker, voedselaanbod.

Zo blijft de Langsweg in Dalmsholte een plek waar rust, natuur en historie samenkomen — een stukje Salland waar stilte nog vanzelfsprekend is.

(Op sommige foto’s zie je wat stipjes, dat komt omdat het vandaag tijdens de wandeling wat regende, dat zijn dus regendruppeltjes)