LEMELERVELD  – Ik kan wel weer begin over un vent die van alles hef metemaakt. Mar tis noe mien eign persoon die et mee mog maakn. Un mense mut ok van alles zien met te maakn.  Nou dit had mien deure wel moogn veubie gaon.  Ik waase mien ant doezen en kwaampter toevallig achter detter un knobbel in mien oksel zat. Det vonk raar en binder mee nor de huusarts egaone.

Die vertrouwn et ok niet helemaol, dus ze hef mie toen deurestuurt nor ut ziekenhuus um un echo te maakn vant geval.  Ut zat in de buurte van de lymfekliern en det maakn mie a bange.  Nao un paar daagn kreeg ik de uutslag det ut gien lympfeklierkanker was, mar huidkanker. Det was goed te behandeln.  Vrogger haaln ze alle aangetaste kliern weg, mar noe waarn ze bezig met immuuntherapie.  Dan krieg ie un bulte medizien die oen eign immuunsysteem mut anspaorn umme de kankercellen op te ruum. Det duurt dan zes wekn en daornao kiekt ze wat de therapie hef uute haalt en kunt se dan opereern en weghaaln watter nog zit. Ze hebt in die knobbel un markering anne bracht. En toen ze det haane daone woln ze met un foto kiekn of die markering goed eplaast

was. Zie maakn de foto en stonder met un kuppeltie van vere nor te kiekn en wurn a bienao gek. Zie zaagn de markering nens op de foto en keekn mensre an, want hoe kon det noe. Eindeluk nao un half uur kwaam ze bie mie en zeiden det ze un foutie emaakt haan, ze haan un foto maakt van de bekeerde scholder. Ach ut bint ok mar mensn. Gelukkig det allenig mar un foto was en det ze mie niet wat haan weggesneden en det ut perongeluk an de verkeerde kante was gebeurt. Misschien was ut van het ziekenhuuspersoneel ok mar un geintie umme de behandeling un bettie luchtig te haoln. Mar et verdere verloop muk mar aofwachtn.

Ton S.