Een weiland wordt tijdelijk gebruikt voor materiaal, machines en een keet voor de koffie en hun lunch. Om het land te beschermen liggen overal rijplaten. Ook zijn er verkeersborden geplaatst en staan er zelfs verkeersregelaars om fietsers een andere route te laten nemen. Zij mogen namelijk niet langs alle werkende machines en de soms diepe kuilen. Alles draait om veiligheid.

Ik mocht zelfs een klein steentje bijdragen door een beetje stroom te leveren, zodat ze ’s morgens in elk geval verse koffie kunnen zetten. Anders zou er een noodaggregaat op diesel moeten draaien. Dat zou niet alleen ons uit de slaap houden, maar ook de vogels in de natuur verstoren. Want voor mijn gevoel beginnen ze hier al onvoorstelbaar vroeg in de ochtend. Ik ben natuurlijk nog steeds horecawerktijden gewend.(dat veranderd niet zo maar na 45 jaar)

Zo helpen we elkaar voor het beste resultaat. De mannen gaven aan nog best een poos bezig te zijn. Ze schatten in dat het werk nog ongeveer veertien dagen vóór de bouwvakvakantie. En zoals ik al zei: het meeste werk en materiaal verdwijnt gewoon onder de grond. Behalve dan naast mijn huis.

Daar staat inmiddels een nieuwe transformator. Dat was nog niemand opgevallen, waarschijnlijk omdat die een mooie natuurlijke kleur heeft: groen dus. Niet meer die (lelijke) grijze kasten van vroeger. Zo’n groen transformatorhuisje zou trouwens ook niet misstaan in mijn tuin als schuurtje voor het tuingereedschap. Maar dat kan natuurlijk niet, en bovendien zou het veel te duur zijn. Het is gemaakt van onvoorstelbaar dik materiaal, uiteraard ook weer voor de veiligheid.

We komen op dit onderwerp vast nog vaker terug, want voorlopig zijn ze hier nog niet klaar. Ik zal proberen te voorkomen dat het vervelend wordt voor de lezers. Het meeste werk vindt plaats aan de Bosrandweg.