DALFSER – EMMEN – Vanmiddag fietste ik langs de Emmertochtsloot toen mijn aandacht werd getrokken door twee fotografen die volledig opgingen in hun bezigheid. Met enorme telelenzen — van die indrukwekkende “toeters” waar natuurfotografen dol op zijn — stonden ze doodstil aan de waterkant. Hun ogen strak gericht op het water, wachtend op precies het juiste moment om af te drukken.

Wat ze precies probeerden vast te leggen bleef een raadsel. Misschien waren ze op zoek naar een kikker of een visje of een libelle die net op een rietstengel neerstrijkt, of gewoon het bijzondere leven rond de sloot. De Emmertochtsloot lijkt op het eerste gezicht misschien een gewone watergang, maar wie goed kijkt ontdekt er verrassend veel natuur.

Het grappige was vooral hoe fanatiek de twee bezig waren. De één stond met zijn camera bijna tussen het riet, terwijl de ander minutenlang geen spier leek te vertrekken. Alsof ze deelnamen aan een wedstrijd “wie beweegt het minst”. Je krijgt bijna het idee dat fotografen een apart soort geduld bezitten waar gewone voorbijgangers jaloers op kunnen zijn.

Even dacht ik eraan om te vragen wat er precies te zien was, maar als je ziet hoe geconcentreerd mensen bezig zijn, laat je ze liever ongestoord hun gang gaan. Bovendien heeft het ook wel iets moois: mensen die helemaal kunnen opgaan in een hobby en ondertussen proberen een bijzonder stukje natuur vast te leggen.