LEMELERVELD – Metolder wurn kommie ie mangs wat teegn. Ast allemaole zien gangegie giet vin ie der heel gewoon, mar ast aans wurd kommie durachter det niet allemaole zo gewoon is. Zelf hek noe operaties en wachtliestn an de konte hang. Bie wachtliestn kuj dan allemaole gaon bekiek met googln wat allemaole kan ween.
Daor hek kats gien behoefte an, ik gao dur blind in en ik kriege ut wel te heurn en bekiekn dan wel wakter mee ansmutte. Mien opstelling is positief en ast dan toch teegn valt denk ik dan: ‘ut had ok aans of slechter kun ween’. Ik weet dan ietsie mee en mutter mee verdan Deur al det gedoe bink toch aans gaon loopn. Umme in beweging te bliemn gunk vake stukn loopn, ok mangs umme mien vrouwe niet ait allenig te laotn loopn. Die mag graag ieder dag un ende loopn, mar dan mut ze mangs toch mar allenig. Noe loop ik veurzichtiger, want ik wulle niet komn te klettern. Dan bink nog van huus. Letterluk en figuurluk. Ok bink mangs ietsie wankelbaarder. Umme dan gelieke un rollator durbie te griepn vink nog te vrog (zoas al die aoldn zegt). Ut interesseert mien niks wat andern dur van vint, ut giet mie dur umme of ikke, ut prettiger vint. Dur bint ok van loopstokn, wat ze dan nordic walkingsticks neumt. Det stiet toch aans. Dur bint luu die daormet loopt umme hele afstanden mee te wandeln. Det ziej mie niet doen, mar ik denke dek erwel better en zekerder mee gao loopn. Gewoon uut probeern hoet bevalt en dan kank weer verder met de pruttel. Zo blef mien lief mooi an de gank.
Ton
Vertaling:
Als je ouder wordt, dan moet je toch wat.
Met ouder worden kom je soms dingen tegen. Als iedereen zijn gangetje gaat, vind je dat heel gewoon, maar als het anders wordt, kom je erachter dat niet alles zo vanzelfsprekend is.
Zelf heb ik nu operaties en wachtlijsten aan mijn broek hangen. Bij die wachtlijsten kun je allemaal gaan opzoeken met Google wat er allemaal kan zijn. Daar heb ik helemaal geen behoefte aan. Ik ga er blind in; ik hoor en zie wel wat het is en waar ik mee te maken krijg.
Mijn instelling is positief en als het dan toch tegenvalt, denk ik: “Het had ook anders of slechter kunnen zijn.” Dan weet ik er iets meer van en moet ik ermee verder.
Door al dat gedoe ben ik toch anders gaan lopen. Om in beweging te blijven, ging ik vaak stukken wandelen, ook soms om mijn vrouw niet altijd alleen te laten lopen. Zij loopt graag iedere dag een flink eind, maar dan moet ze soms toch alleen gaan.
Nu loop ik voorzichtiger, want ik wil niet komen te vallen. Dan ben ik nog verder van huis, letterlijk en figuurlijk. Ook ben ik soms wat wankeler.
Om dan meteen een rollator erbij te pakken vind ik nog te vroeg (zoals alle ouderen zeggen). Het interesseert me niets wat anderen daarvan vinden; het gaat erom of ik het zelf prettiger vind.
Er zijn ook wandelstokken, die ze dan nordic walking-stokken noemen. Dat ziet er toch anders uit. Er zijn mensen die daarmee hele afstanden wandelen. Dat zie je mij niet doen, maar ik denk dat ik er wel beter en zekerder mee ga lopen.
Gewoon uitproberen hoe het bevalt, en dan kan ik weer verder met het geknutsel. Zo blijft mijn lief mooi aan de wandel.
Ton
De tekst heeft een warme, nuchtere en licht humoristische toon. Die Ton Schrijver beschrijft op een positieve manier hoe hij omgaat met ouder worden, gezondheidsproblemen en het zoeken naar praktische oplossingen om actief te blijven.