HOONHORST – LENTHE – Vanmiddag fietste ik vanaf De Ganzepan via de Marsweg naar Dalfsen. Op de terugweg had ik de wind volop in de rug. Er stond zoveel wind dat ik soms bijna vanzelf vooruitging. Dat was op de heenweg langs het kanaal wel anders. Daar was het stevig doortrappen.

In een bocht zag ik een man aan het werk met een zeis. Zo’n beeld zie je tegenwoordig niet vaak meer. Ik besloot even af te stappen. Gezien zijn leeftijd dacht ik dat hij vast wel tijd had voor een praatje.

Ik vroeg hem: “Ligt het aan deze mooie weg dat ik hier helemaal niet hoef te trappen? Ik ga al honderden meters vanzelf.”

Hij begon te lachen en keek me aan alsof hij dacht: volgens mij neem je me in de maling.

De man stelde zich voor als meneer Habers. Ondanks zijn respectabele leeftijd van 90 jaar fietst hij nog regelmatig. En niet alleen kleine stukjes. Hij gaat graag op bezoek bij enkele van zijn kinderen die in de buurt wonen. Twee andere kinderen wonen ongeveer vijftig kilometer verderop, maar ook die afstand is eigenlijk net iets te ver.

“Morgen ga ik weer fietsen met de ouderen uit Hoonhorst,” vertelt hij. “Vroeger waren we met een man of tien, maar dat groepje wordt ook steeds kleiner. Tegenwoordig zijn we meestal nog met vijf.”

Van DalfsenNet had hij niet zo vaak gehoord. “Dat komt omdat ik geen computer heb,” zegt hij. “Ik heb er ooit wel één gehad, maar die heb ik aan mijn kleinkind gegeven. Zelf heb ik er eigenlijk nooit interesse in gehad.” Ondertussen gaat hij even voordoen hoe hij vakkundig het gras voor de aanplanting weghaalt met de zeis. Niks op de knien kroepen!