DALFSEN – Er hangt weer een nieuwe spreuk aan een gevel in de Wilhelminastraat. Daar moest natuurlijk weer even een foto van gemaakt worden. Iemand die dat zag, zei: “Ik volg dat altijd op Dalfsennet. Ik vind dat zo leuk!” Onder zijn arm had hij een doos met boodschappen: broodjes, eten en wc-papier. Want, vertelde hij, vannacht om 05.00 uur vertrekken ze op vakantie. Eerst blijven ze een nacht in Oostenrijk en daarna rijden ze door naar Italië.

Ik zei nog: “Neem je wel een brandblusser mee?” “Ik moet er niet aan denken,” antwoordde hij lachend.

Tijd om weer om te keren en richting de brug te lopen.

Onderweg kom ik opnieuw gasten uit Amersfoort tegen. Zij verblijven al meer dan 35 jaar iedere zomer op vakantie in Dalfsen. We hebben door de jaren heen veel plezier met elkaar gehad. Ze waren hier eigenlijk kind aan huis. Hij is wel bang dat dit misschien zijn laatste jaar wordt, maar dat hangt af van hoe het verder gaat met de camping.

De boot van Peters ligt inmiddels alweer klaar voor de terugreis naar Ommen om zijn gasten daar af te zetten. Dat gebeurt iedere donderdagochtend. Nog even een kijkje nemen bij de kade.

Daar staan twee jongens te vissen. Ze vissen zonder dobber. Op de vraag of ze van hun ouders wel op de foto mochten, kwam razendsnel het antwoord: “Natuurlijk, heel graag! Dat lijkt ons gaaf.”

Wat opvalt is dat het water van de Vecht behoorlijk helder is. Ze vissen vlak langs de kant en op de bodem. Doordat je zo goed door het water kunt kijken, kunnen ze zien of er een visje bezig is. Op die manier hadden ze vanmorgen al meer dan honderd visjes gevangen. Het zijn wel hele kleine visjes, iets groter dan wat je normaal in een aquarium ziet. Geen maaltijdvis dus.

Even verderop aan de kade zit een echtpaar heerlijk in de schaduw op hun boot.

Ze komen uit Steenwijk. Wat hem altijd is bijgebleven van Dalfsen, is dat hier ooit een heel groot bedrag in de loterij is gevallen. Dat is blijkbaar het eerste waar hij aan denkt als hij Dalfsen hoort. Grappig hoe zoiets bij iemand blijft hangen. Ik zal eens kijken of ik daar nog een link van kan vinden en die hier later plaatsen.

Ik heb zelf ooit wel eens een straat-prijs gewonnen, maar dat zal hij vast niet bedoelen. (Dat is meer dan 20.000 keer gelezen)

Ze hebben een prachtige boot, die pas veertien dagen oud is. Dit zijn mensen die hun hele leven keihard hebben gewerkt. Eerst dertig jaar in de horeca en later met een eigen bedrijf in speciale producten voor de scheepvaart. Dat bedrijf bestaat nog steeds, maar hun zoon gaat het overnemen.

Hij vertelde: “We hebben er hard voor geknokt. Je kunt het geld later toch niet meenemen, dus genieten we er nu van.”

Door de warmte liggen ze liever aan de kade. Hier waait tenminste nog een verkoelend windje. In de haven liggen de boten bijna tegen elkaar aan en daar is het een stuk warmer.

Ik denk dat ik nu maar eens mijn fiets op ga zoeken. Vlak bij het station zie ik nog een paar wandelaars. Ze willen graag wandelen, maar ook weer niet te ver. Dus gaan ze dwars door het weiland. Hebben ze toch weer een stukje afgesneden.