DALFSEN – Toen ik vanmiddag na een bezoek aan de kapper vanuit Raalte naar huis fietste, besloot ik opnieuw een andere terugweg te proberen. Vanaf Kruispunt Bos zou ik dit keer vast en zeker de juiste route vinden. Bij mijn vorige poging kwam ik bij het Rheelaar uit. Waarschijnlijk was ik toen ergens linksaf geslagen waar dat niet de bedoeling was.

Vandaag pakte ik het anders aan: gewoon rechtdoor fietsen. Maar ook dat liep niet helemaal volgens plan, want ineens belandde ik midden in een nieuwbouwwijk.

Onderweg had ik ergens een bord van De Flierefluiter zien staan. Ik dacht: als ik daar ongeveer uitkom, fiets ik in ieder geval de goede richting op. Het lastige is alleen dat de meeste wegen tegenwoordig lijken te zijn aangelegd voor mensen met een TomTom. Maar ja, als je even naar de kapper gaat, neem je natuurlijk geen TomTom mee op de fiets. Normaal vertrouw ik op de bekende ANWB-paddenstoelen, maar dan moeten die er natuurlijk wel staan.

Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat ik parallel aan de weg van Kruispunt Bos richting De Bagatelle fietste. Dat kon niet goed zijn, want volgens mij week ik steeds verder af. Daarom sloeg ik toch maar een keer linksaf. Ik kwam bij een school uit en had het gevoel dat ik eindelijk weer de juiste richting op ging.

Wat liggen hier toch veel landerijen en wat zijn de wegen er lang!

Plotseling kwam ik bij een kruising vol prachtige bloemen en een Mariabeeldje. Die plek had ik ooit eerder gezien. En waarachtig: direct links daarvan lag De Flierefluiter. Ik fietste erlangs en zag even verderop aan de linkerkant een bordje van ’t Natuurlijk Huus.

“Zit dat hier?”, vroeg ik mezelf verbaasd af. Ik dacht altijd dat het ergens tussen Raalte en Deventer lag. ’t Natuurlijk Huus is van Agnes Heethaar en Harrie Kiekebosch. Harrie levert al jarenlang iedere week de rubriek” Merel “aan DalfsenNet. Deze verschijnt iedere zondagochtend op onze website.

Wat grappig om daar nu ineens voor de deur te staan. Dat moest ik natuurlijk even van dichtbij bekijken. Aan de linkerkant zag ik een groot voedselbos. Dat leverde me meteen een flinke appel op, die vlak voor mijn fiets op de grond viel. Heel even dacht ik dat Harrie hem naar mij toe gooide, maar dat bleek toch niet het geval te zijn. Maar die was wel lekker!

Ik fietste het erf op om eens rond te kijken. Ik had er al zo vaak over gehoord en het ook regelmatig op televisie gezien. Dan is het toch bijzonder om er onverwacht terecht te komen. Ik bekeek het heel bijzondere huis van buiten en belde nog even aan, maar helaas was er niemand thuis.

Ook in de tuin staan volop fruitbomen. Wespen genoten er van de rijpe peren. Alles op het terrein is erop gericht om de natuur zo veel mogelijk ruimte te geven. Op de website van ’t Natuurlijk Huus is te lezen wat Agnes en Harrie allemaal doen en welke landelijke bekendheid hun bijzondere manier van wonen inmiddels heeft gekregen. Leuk om dit nu eens met eigen ogen te hebben gezien.

Daarna werd het tijd om mijn weg naar huis te vervolgen. Het begon meteen goed: een kruising zonder paddenstoel. Op goed geluk sloeg ik rechtsaf, de Berkendijk in. Jongen, wat is dat een lange weg! Echt kilometerslang. Vermoedelijk had ik linksaf moeten gaan om in Heino uit te komen, maar ik besloot stevig door te trappen.

Uiteindelijk kwam ik op de Lemelerveldseweg terecht, vlak bij Lemelerveld. Ach, vanaf daar was het nog maar een paar kilometer en kwam ook aan dit fietsavontuur weer een einde.

Ga je even naar de kapper, ben je zomaar vier uur onderweg! Maar het weer was prachtig en onderweg viel er genoeg te zien. Dan is zo’n onverwachte omweg eigenlijk helemaal niet erg.