DALFSEN – HEETEN – Vandaag was het weer tijd voor de jaarlijkse pony- en paardenmarkt in Heeten. Op zo’n ochtend merk je al vóór het dorp dat er iets te doen is. Met de auto kwam ik niet ver: bij de ingang werd ik tegengehouden. ‘Bent u standhouder?’ ‘Nee, ik kom foto’s maken en gratis reclame voor jullie.’

Daar moesten de heren om lachen. ‘Dat soort mensen kunnen we niet weigeren. Anders hebben we vanavond niks te lezen!’ Kijk, dat vond ik nou ook. Ik mocht doorrijden en zette de auto op een groot grasveld. Verderop wilden twee dames toch graag parkeergeld zien. Ik legde uit wat ik kwam doen en wees op de camera aan mijn broekriem. Helemaal overtuigd leken ze niet, ondanks de reclame voor DalfsenNet op mijn auto. Ik haalde de fiets eruit en ging op pad.

Al snel stond ik midden in het dorp. Er waren opvallend veel kinderen op de been. In de hoofdstraat waren de jonkies druk met ringsteken. Mooi om te zien, maar ik wilde ook naar het paardenmarktplein. Daar gebeurt het tenslotte: de handel.

Over het plein verspreid stonden prachtige paarden en pony’s. Sommige waren al verkocht, andere wachtten nog op een koper. De handelaren liepen ertussen, hier en daar met een wandelstok in de hand. Over de handel hoorde ik weinig klachten. Eén man vertelde zelfs dat hij alles al had verkocht. En dan hadden ze ook nog zulk prachtig weer getroffen.

Op een markt als deze kom je natuurlijk bekenden tegen. Ik zag mensen uit Lemelerveld, Hoonhorst en Dalfsen. Een man uit Lemelerveld riep: ‘Kom mee, even wat drinken. Die lui uut Hoonhorst zitten daar ook.’ Ik zei dat ik eigenlijk foto’s kwam maken, maar daar had hij geen boodschap aan. ‘Niks ervan, meekommen!’

De lui uut Hoonhorst zaten heerlijk buiten, een beetje  naar mensen te kijken en van de zon te genieten en natuurlijk wat sterke verhalen. Voor mij werd het een kop koffie. Anderen zaten al aan het bier, maar die waren vast ook een stuk vroeger opgestaan.

Na de koffie liep ik verder langs de gewone markt. Bij de kraampjes lagen worst, spek en balkenbrij: goeie kost waar menig agrariër wel raad mee weet. Af en toe liep er iemand met een pony tussen het publiek door, waarschijnlijk op weg naar de veewagen. Eén paard wilde daar absoluut niet in. Zelfs met een doek over zijn hoofd lukte het niet; het dier was duidelijk gespannen. Na een tijdje ben ik doorgelopen, dus hoe het afliep heb ik niet gezien.

Het was al met al weer een mooie morgen in Heeten. Vroeger miste ik dit soort dagen vaak door mijn werk. Nu kan ik rustig rondkijken, bekenden spreken en genieten van alles wat er gebeurt. Daarna ging de fiets weer achter in de auto en was het tijd om naar huus te gaan. In Heeten staat de komende dagen nog van alles op het programma.