VINKENBUURT – Soms loop je ergens voorbij en ga je toch even terug, net als bij deze plaat op een Volvo-vrachtwagen. Ik dacht bij mezelf: wat een toffe abstracte foto.

De kenmerken waren:

• Donkere, rauwe lagen braken door de vrolijke kleuren heen.
• Diepe scheuren in de gladde lak, als herinneringen aan doorstane stormen.
• Roodbruine roestplekken vormden organische patronen in het midden, als het vurige hart van een geleefd bestaan.

Helemaal bovenin zat een stoere, donkere bout. Dat was het anker van het kunstwerk—het symbool van kracht dat alles bij elkaar hield, hoe erg de verf eronder ook bladderde.

Toen het af was, keken mensen ernaar. De een zag een vogel die opsteeg uit de as, de ander een oude industriële machine die z’n geheimen prijsgaf, en weer een ander zag gewoon de schoonheid van het verval. Juist omdat er geen herkenbaar object is, is dit de ware magie van abstracte kunst.

Femmie Smink