NIEUWLEUSEN – Tussen de diepblauwe druiven in de tuin van Femmie Smink zit één opvallende verschijning: een druif die nog helemaal groen is. Een klein detail, maar wel het begin van een verhaal over groeien in je eigen tempo.

De namiddagzon werpt een warme gloed over het terras. Aan de houten pergola hangt een volle tros druiven. Bijna alle bessen zijn diepblauw, met het zachte, matte waslaagje dat zo kenmerkend is voor druiven. Maar midden in de tros zit er eentje die blijkbaar andere plannen heeft.

Die is groen. Gewoon nog groen.

Je zou je kunnen voorstellen dat de blauwe druiven daar het nodige van vinden. De herfst komt eraan, de nachten worden kouder en het plukmoment nadert. Waar wacht die achterblijver toch op?

Maar de groene druif lijkt zich nergens druk om te maken. Verscholen tussen de andere bessen heeft hij de hele zomer een prachtig plekje gehad. Met uitzicht op het terras, de geur van de barbecue en het geroezemoes van lange zomeravonden. Vogels kwamen voorbij, de zon schoof langs de pergola en intussen groeide hij rustig verder.

Dat zijn buren al op kleur zijn, betekent kennelijk niet dat hij zich moet haasten.

Dan is het vrijdag. De snoeischaar komt tevoorschijn en met een korte knip wordt de tros geoogst. Blauw en groen gaan samen mee naar binnen.

Op de keukentafel valt die ene druif pas echt op. Tussen al die donkere bessen trekt juist het kleine, groene exemplaar de aandacht. De vreemde eend in de bijt wordt vanzelf het middelpunt.

Femmie legde de druiven uit haar tuin op twee foto’s vast. Een oogst van eigen bodem, met een eigenwijs detail dat de tros nét wat bijzonderder maakt.

Want ook in een Nieuwleusense achtertuin laat de natuur zich niet opjagen. Niet alles groeit tegelijk en niet alles kleurt op hetzelfde moment.

Soms vertelt één groene druif een heel verhaal.

Lezersbijdrage van Femmie Smink